Het is druk in
Niemandsland
11 juni
2019 / Lilian Ferru
Het gaat om verbinden
Lieve mensen,In mijn laatste boek ‘Voorbij de horizon’ beschrijf ik de route die je naar nieuw land brengt. We komen van ver. Van de onderwereld, waar we zoals de mensen in de grot van Plato, schaduwen voor werkelijkheid aanzien. Als je ontsnapt, ben je er nog niet. Eerst moet je nog door het struikgewas, de mangrove, langs moerassen, en eindeloze dorre vlaktes. Het is om moedeloos van te worden. Toch zit er niets anders op dan de ene voet voor de ander te zetten. Of zoals Paul het zegt: ‘Stap voor stap ga ik vooruit.’
Voordat je überhaupt in beweging komt, gaan er vaak hele drama’s aan vooraf. Dan is het genoeg geweest. Je neemt afscheid van wat je niet langer dient. Dat kan een relatie zijn, je werk, familie, maar ook de liefdeloze patronen die jij jezelf hebt opgelegd. Het steeds maar weer voegen, schikken, aanpassen. Jezelf klein maken in de hoop dat er van je wordt gehouden. Je werkt hard om iedereen maar tevreden te stellen. Niet alleen is er weinig of geen waardering, vaak is er gewoon stank voor dank. Dat moet ook wel, om je duidelijk te maken dat het zo niet werkt. Zelfliefde heeft niets met uitsloven te maken.


















