Zodra je jezelf aan de kant van de meerderheid ziet staan, wordt het de hoogste tijd om een pauze in te lassen en hierover na te gaan denken. De kans is namelijk zeer klein dat je daar de waarheid zult vinden.”

Mahatma Ghandi.


zondag 2 augustus 2020

Heavenletter 1937: ZANDKASTELEN / Gepubliceerd: 12 maart 2006 / 2 augustus 2020

Heavenletter 1937:
ZANDKASTELEN
Gepubliceerd: 12 maart 2006/ 2 augustus 2020


God zei:

Droog je tranen, geliefden. Jullie huilen om niets. Dit ingebeelde leven op Aarde is in een oogwenk voorbij. Alle tragedies worden weggespoeld alsof ze er nooit waren. Het is waar dat iedereen sterft. Het is ook waar dat niemand sterft.

Je houdt zeker van een goed verhaal. Je kijkt films van je eigen leven.
Je verschijnt op Broadway en je speelt het verhaal van je leven.
Je brengt ook de verhalen van anderen binnen en je voegt je leven in de drama's die ook de verbeelding van anderen zijn.

Het leven op Aarde is een dwaallichtje. Jij bent dat niet. Je bent voor altijd. Je bent onsterfelijk. Enkel de verhalen vervagen. Je hart blijft kloppen. Je ziel fladdert met zijn vleugels. Alle verhalen komen jullie te boven. Het onwerkelijke blijft niet. Aanvankelijk was het onwerkelijk.


Er kan niets gebeuren. Alle gebeurtenissen aan de oppervlakte van het leven zijn slechts gebeurtenissen. Ze worden met een potlood geschreven en vervolgens gewist. Het getij spoelt eroverheen.

Zandkastelen worden gebouwd en de oceaan spoelt ze weg, waardoor het zand glad blijft. Waar zijn de zandkastelen nu?

Ben je verdrietig dat het leven op Aarde tijdelijk is? Dat het slechts een voorbijgaande inbeelding is? Maar natuurlijk een inbeelding die veel geloofwaardigheid is gegeven. Het is heel echt voor jou. Je denkt dat je leven ervan afhangt. Je bent hier niet alleen voor entertainment.
Zelfs als een film een tragedie is, is het nog steeds slechts een film en dus entertainment. Tranen wellen op en gelach borrelt en beide stoppen.
In bewoordingen van de wereld is er een einde aan alles, aan alles wat je dierbaar is en aan alles wat je zou vermijden.

Maar het Wezen dat jij bent, dat jullie zijn, blijft sterk. Jouw wezen, jullie Wezen is een machtige kracht. Maar het is niet om rekening mee te houden. Er is geen afrekening. Er is liefde. Liefde en leven kunnen niet gescheiden worden.

Je houdt voor altijd van, maar je houdt enkel van een beetje tijd op Aarde.
Het is zo klein dat je het net zo goed niet kunt meetellen. Je kunt het net zo goed leven. Je weet heel goed dat het tijdelijke ook kostbaar is voor jou, dus waarom zou je er niet van genieten?

Een eenmaal gegeten cake is er niet meer. Dat betekent niet dat je stopt met het bakken van cake. Het betekent om ze op te eten terwijl ze nog vers zijn en er nog wat in elkaar te draaien.

Terwijl Aarde leven nog steeds vóór je is, delf erin. Eet. Eet iedere hap.
Je hebt een beheptheid tot leven. Zwem in het water en kom naar boven voor lucht. Wees een vis die door zandkastelen zwemt.

De tijdelijkheid van tijd vertelt je dat er geen is. De tikkende klok tikt als keuballen in een potje pool. De keuballen stuiteren tegen elkaar en maken geluid. De vork loopt weg met de lepel. En planeten draaien.

Wat gaat er nu door je hoofd heen, door je geest, door je verstand?
Laat het zand door je vingers gaan. Je mag het niet houden.

Als je niet probeert het leven vast te houden, geniet je ervan.
Als je het stevig vasthoudt, geniet je niet. Nillens willens, je zult op de een of andere manier door je leven op Aarde heen komen. Iedereen overleeft het. Zelfs op het moment van overlijden overleef je. Wat van jou is, kan niet worden weggenomen. En het leven is van jou.

Het leven op Aarde is als een emmer die je meeneemt naar het strand.
Het is aan jou om mee te spelen. Je kunt het vullen en je kunt het leegmaken. Je kunt het vullen met veel dingen, op veel plaatsen en veel manieren. Je kunt ook zwemmen in de oceaan waar de emmer vandaan kwam. En waarom niet, geliefden, waarom niet?


VERTALING DOOR: ANJA
Foto: geplaatst op Unsplash door Dallas Reedy