Peter Johnke:
Niet-Oordelen ->
Vergeven ->
Onvoorwaardelijke Liefde:
De Reis Van De Held
7 January 2019 / Door
Peter Johnke
Er zijn veel artikelen op het Golden Age of Gaia -blog over
vergeving geweest. Het lijkt mij dat de eerste stap in het proces van
vergeving niet-oordelen is.
Maar niet oordelen is een lastig iets. Wij beoordelen
zonder zelfs te beseffen dat we het doen. Een vriend heeft onlangs op
Facebook gepost: "Zodra je bent geboren, krijg je een naam, een religie,
een nationaliteit en een ras. Je besteedt de rest van je leven aan het
verdedigen van een fictieve identiteit." Ik zou geslacht aan die lijst
willen toevoegen.
Al deze labels zijn niet wie we echt zijn. Mens,
Aziatisch, heteroseksueel, arm, angstig, ongeletterd, gehandicapt, chef, leraar,
bedelaar, communist, investeerder, enz., enz.: Het zijn allemaal gewoon labels.
Een ander stuk van niet-oordelen is je realiseren dat we het
hele verhaal niet kennen. Als we dat wel zouden doen, zouden we de
situatie volledig begrijpen en waarschijnlijk zouden we niet gekwetst raken
door wat er ook gebeurde, dus zou er geen reden zijn om te vergeven.
Als mensen zijn we erg reactief, dus op het moment van
conflict is het moeilijk om ons af te vragen: "Wat oordeelt ik over deze
persoon of situatie en wat weet ik niet?" Maar dat zijn vragen die we
onszelf moeten stellen wanneer we die drang voelen om over anderen te oordelen.
Ik denk dat er enkele oefeningen zijn die we kunnen doen om
ons oordelen te erkennen. Ik heb een paar jaar in Virginia Beach
gestudeerd aan de Association for Research and Enlightenment (ARE). Bij
een van onze studiegroepen werd voorgesteld dat we zouden proberen of we een
hele dag zouden kunnen doorgaan zonder te (ver)oordelen, te bekritiseren of te
klagen - de drie 'C's'. Oh, jongen! Ik denk niet dat ik ooit een hele
dag heb volgemaakt; het heeft veel oefening en bewustzijn gekost om het
een heel uur vol te houden.
Toen
ik voor het eerst het niet-oordelen beoefende, stopte ik gewoon met het hardop
uitspreken van de drie 'C's', maar ze waren er nog steeds in mijn gedachten.
Ondanks
een flinke hoeveelheid oefening, heb ik nog een lange weg te gaan, maar ik ben
me er meer van bewust wanneer ik aan het oordelen ben of aannames maak (denkend
dat ik het hele verhaal ken).
Wanneer ik mezelf (in werkelijkheid mijn lichaam) betrap op het gaan in een
reactieve toestand, denk ik nu: "Wel, dat is interessant." Dit creëert
een ruimte die me in staat stelt om te pauzeren en om niet te oordelen.
Hoewel
we allemaal worstelen met vergeving, denk ik dat de meesten van ons beseffen
dat vergeven een belangrijke vaardigheid is om te hebben. Maar hier is nog
iets anders om te onthouden: de mogelijkheid om te vergeven is iets dat we
moeten erkennen voor het geschenk dat het met zich meebrengt.
Vergeving
leert ons immers Onvoorwaardelijke Liefde. En hoe kunnen we vergeving
leren als we nooit pijn ervaren? Hoe zouden we zonder die mensen die ons
hebben gekleineerd, ooit leren om te vergeven?
Het
vergt een hoop werk, maar het is het pad naar Onvoorwaardelijke
Liefde. Als we wrok koesteren en de ander niet kunnen vergeven, is het net
of je vergif inneemt en verwacht dat de ander sterft. Zegen degenen die je
helpen om vergeving te leren - het is de reis naar de Liefde.
Peter Johnke
Vertaling: wakkeremensen.blogspot.nl
