Ze zijn van goede wil
Gepubliceerd 29 november 2018 | Door Ans Hoornweg
Ergens in
een afgelegen gebied crashte een Ufo, en daar werd razendsnel actie op
ondernomen aangezien ‘de instanties’ er alles aan zullen doen om zoiets
geheim te houden voor de bevolking. Binnen de kortst mogelijke tijd was er
een speciale militaire eenheid ter plekke om een ruim gebied rondom deze
gecrashte Ufo af te zetten, want zo konden de mensen er niet bij komen, en zou
(ook) dit gebeuren zo snel mogelijk de doofpot in kunnen.
In de
gecrashte Ufo zaten een paar wezens, die allemaal ongeschonden en nog in
leven bleken te zijn; zij werden gevangen genomen en – samen met hun Ufo – zo
snel mogelijk ‘in veiligheid’ gebracht. Deze buitenaardse wezens werden –
zoals dat in het verleden al zo vaak is gebeurd – naar een supergeheime
locatie getransporteerd (dit wordt gedaan omdat de machthebbers de
gewone mens zo veel mogelijk onwetend willen houden over Ufo’s en
buitenaardsen, want hoe minder de mensen weten hoe minder lastige vragen ze
kunnen stellen).
Deze
geheime locatie lag ver buiten de bewoonde wereld en werd zwaar bewaakt d.m.v.
vele camera’s en militairen; ontsnappen vanuit dat complex was onmogelijk! De
buitenaardse wezens die ze daar naartoe hadden gebracht zagen er mensachtig
uit; ze waren lang en dun, droegen lange, zwart glimmende gewaden en allemaal
hadden ze lang, zilverkleurig haar.
Er werd
geprobeerd om te communiceren met deze buitenaardsen, echter zonder succes;
deze wezens brachten wel klanken voort, maar die leken in niets op onze Aardse
talen. Na de mislukte pogingen tot communicatie werden de buitenaardsen
overgebracht naar een speciale onderzoeksruimte, met de bedoeling om ze daar –
onder cameratoezicht – lichamelijk te onderzoeken.
Maar nog
vóór de wetenschappers daaraan konden beginnen waren de wezens van het ene op
het andere moment verdwenen uit die ruimte; het leek wel of ze volledig in het
niets waren opgelost?! En dat terwijl ontsnappen vanuit dit zeer zwaar
bewaakte complex absoluut onmogelijk was! Er werd gelijk groot alarm
geslagen na deze verdwijning, en alle middelen werden ingezet om deze
wezens zo snel mogelijk op te sporen en weer gevangen te zetten, echter zonder
resultaat.
Niet veel
later kwamen er vanuit de hele wereld steeds meer berichten over mensen die
‘vreemde, lange wezens met lang, zilverkleurig haar’ hadden gezien. En wat
ál deze mensen vertelden – en ook heel bijzonder vonden – was dat deze wezens
heel plotseling aan hen verschenen om even later weer net zo plotseling te
verdwijnen?!
Op een
gegeven moment verscheen er op de televisie en in alle kranten een klein meisje
die vertelde dat deze wezens zich niet alleen aan haar hadden laten zien, maar
dat ze ook met haar hadden ‘gesproken in haar hoofdje’. De wezens hadden
haar d.m.v. gedachten overdracht verteld dat ze zich overal op de Aarde
konden laten zien doordat ze zich overal konden materialiseren en
dematerialiseren.
Ze hadden
haar ook verteld dat ze pas zouden vertrekken op het moment dat er – wereldwijd
via de media – officieel bekend gemaakt zou worden dat er vele buitenaardse
wezens bestaan die van andere planeten komen. Dat de buitenaardsen onze
planeet al miljoenen jaren bezoeken, en dat ze, in een heel ver verleden, de
menselijke beschavingen op onze planeet Aarde hebben gesticht. Ter
afsluiting lieten de buitenaardsen het meisje nogmaals weten dat zij net zo
lang aan de mensen zouden blijven verschijnen totdat hun boodschap officieel
was medegedeeld aan de gehele mensheid.
Mocht U,
op een dag, zelf deze prachtige wezens zien of ontmoeten, heet ze dan van harte
welkom, want ik zeg U: ‘Ze zijn van goede wil’.
Veel
liefs, Ans
