Pamela channelt Jeshua
Spiritualiteit in het dagelijkse leven
30 november 2018 / Pamela Kribbe
Lieve mensen,
Ik ben Jeshua, ik ben jullie vriend, ik
kom hier als gelijke. Je hoeft voor mij niks te verbergen. Ik heb alles wat er
in een mensenhart kan leven gezien in mijn eigen hart. Ik heb de dalen verkend
waar je als mens doorheen gaat, de diepten, het ver verwijderd zijn van Thuis.
Ik weet wat het is om in het donker te verkeren. Het leven dat ik tweeduizend
jaar geleden op aarde leidde, was een leven van uitersten.
Ik probeerde een licht te verspreiden op aarde, een licht dat van jullie allen is, niet van mij alleen. Ik had verbinding met dit licht, ik was erdoor bezield. Tegelijk had ik ook te maken met angst, twijfel, met weerzin en woede, al die menselijke emoties die je uit het licht halen. Hoe kanaliseer je je licht naar de aarde toe, dat is de vraag. Jullie komen allen van oorsprong uit een dimensie van licht. Ga maar met me mee daar naartoe, herinner je hoe makkelijk en eenvoudig het was. Je bent gemaakt van licht. Dat wil zeggen: je bent totaal vrij, niks bindt jou. Vanuit het licht kun je verbinding maken met alles wat er is. Je wordt niet beperkt door afstand, door vorm, door ruimte of tijd. Dit geeft een gevoel van gelukzaligheid en gemak; geen spanning, geen strijd. Voel dat licht; het is nooit weggeweest, je bent er nog steeds in en hoeft daar niks voor te doen. Het kan je helpen om je nu voor te stellen dat er een golf van licht door je heen spoelt, door je hart, door je buik, door je benen, door je voeten. Maar dit je voorstellen is eigenlijk niets meer dan oog hebben voor wat er al is. Je bent één met God, word je er bewust van, baad jezelf in dit licht.
De manier waarop jij reageert op je
blokkades –als je ze zo wilt noemen- zegt heel veel over wie je nu bent, waar
je nu staat. Want de manier waarop je reageert op die delen in jezelf laat zien
of je in strijd of in vrede met jezelf verkeert. Strijd is een vorm van verzet.
Ik nodig je uit op een andere manier te kijken naar de donkere stukken in
jezelf, de verkrampte, gespannen stukken. Zonder spanning. Dit kun je niet met
je hoofd doen. Je lichaam geeft nauwkeurig aan wanneer er toch strijd of
spanning in je zit. Het vraagt erom dat je met gevoel helemaal
indaalt, neerdaalt bij jezelf. Doe het maar in een totaal ja zeggen tegen wat
er is, wat het ook is. Voel de kracht van dit ja zeggen. Het ontspant je, omdat
je niks meer hoeft te verbergen, niks meer hoeft op te lossen of te veranderen
aan jezelf. Voel eens hoe moe je bent van het veranderen van jezelf, het strijden
met jezelf. Word je bewust van de moeheid die daardoor is ontstaan in jezelf.
De frustratie ook, het gevoel je best te hebben gedaan en dan de teleurstelling
dat het steeds weer niet of niet volledig lukt. Dat samenspel van gevoelens,
moeheid, uitputting, frustratie. Kijk ernaar en oordeel niet. Kijk ernaar en
vraag jezelf af: ‘Is dit wat ik wil, die combinatie van inspanning,
strijd, een gevoel van falen of mislukking, twijfel die toeslaat’. Wil je
dat?
Laat het gaan, laat het los. Je hoeft
jezelf niet meer te veranderen. Heel veel van de zwaarte die jullie ervaren,
komt van de strijd die je tegen jezelf voert. En veel van die strijd ontstaat
vanuit het hoofd. Jullie hoofden zitten vol ideeën over hoe het moet, hoe het
hoort, hoe het zou moeten zijn. Ook op het gebied van spirituele groei en
vooruitgang hebben jullie verwachtingen en stellen jullie eisen aan jezelf die
niet overeenkomen met het ritme van je ziel. Die strijd, gevoed door ideeën uit
het hoofd, houdt je er van af je werkelijk toe te buigen naar jezelf, jezelf
werkelijk te omringen met licht. Dus kijk nog eens goed naar die zwaarte en
realiseer je dat die voortkomt uit de strijd die je voert met jezelf. Ja, er is
oude pijn, er is oud trauma dat opgestapeld is, uit meerdere lagen bestaat. Maar
dit is niet het grootste probleem. Het probleem is hoe jij erop reageert, hoe
je niet afgestemd bent op wat dit trauma, dit gepijnigde stuk van jou werkelijk
wil. Wat wil dit stuk dan werkelijk? Heel simpel gezegd: het wil
erbij horen. Dat is het, heel eenvoudig. Het wil bij jou horen, er mogen zijn.
Zodra je ermee strijdt, je ertegen verzet, het beter wilt maken, wilt
veranderen, koester je het niet. Je wilt het niet ontvangen. Buig je nu opnieuw
toe naar de delen in jou die verstard of verkrampt aanvoelen. En doe het nu
voluit vanuit je hart, volledig ontspannen. Alles mag gezien worden, niks hoeft
verborgen te blijven. Je benadert dat donkere stuk dan als gelijke. Niet vanuit
het hoofd, niet oordelend of wetend, maar met een open hart. Voel eens hoe dat
alleen al geruststelling geeft, opluchting bijna. Het mag er gewoon allemaal
zijn.
Geef dit donkere stuk, dit verkrampte oude
stuk maar een gezicht, zodat je er makkelijker mee kunt communiceren, erbij
kunt zijn. Het mag een dier zijn, een mens, een kind, neem wat er spontaan in
je opkomt. Misschien is het een monster, dat uit het donker komt, maar als jij
het bij je laat zijn, je het niet verstoot, dan transformeert het, dan wordt
het iets anders. Kijk maar wat er gebeurt. Zie het gewoon verschijnen en blijf
voelen hoe fijn het is als je verwachtingen en eisen loslaat. Als je totaal
ontspant, want je hoeft niks te veranderen en alles wat er is, mag zijn. En dat
blijft zo.
Misschien kun je dan zien dat hetgeen uit
het donker wil komen niet alleen bij jou wil horen, maar jou ook iets moois te
geven heeft. Het wil jou iets teruggeven van jezelf, iets dat je lang verloren
bent, een talent, een gave, een kwaliteit. En doordat jij het nu ontvangt en
het donker accepteert met alles wat er bij hoort, kan ook het geschenk zich
openbaren. Laat het maar bij je komen, laat het zich ontvouwen: wat wordt jou
gegeven? Probeer het te voelen. Je hoeft er geen beelden bij te zien, je
hoeft het niet in woorden te kunnen vatten. Voel het gewoon, in je lichaam.
Neem het geschenk in ontvangst en keer
terug in de ontspanning, de rust.
Ervaar de stilte in jezelf. Op het moment
dat je drukke, opgejaagde denken tot rust komt, daal je in je hart en wordt het
opeens veel stiller. Wees niet bang voor die stilte. In die rust kun je helder
waarnemen wat er is. In die rust en die stilte ben je geaard. Dat is wat er
gebeurt met licht als je het kanaliseert naar de aarde toe. Toen ik jullie in
het begin vroeg contact te maken met het licht dat je in wezen bent, het
goddelijke in jou, het onbeperkte en totaal vrije, kreeg je misschien een
juichend gevoel in je hart van bevrijding of extase. Maar wat gebeurt er als we
dat licht toe laten stromen naar de meest gepijnigde of gespannen delen in
jezelf? Het licht plooit zich daar heel zacht omheen, voorzichtig, met respect
voor wat er is. Dat is geaard licht; het heeft respect voor dat wat nog in het
donker verkeert. Het helende licht daalt af in de stilte in volledige
ontspanning, in niets moeten en niets hoeven van jezelf. Hier doe je het innerlijk
werk dat nodig is en dat eigenlijk geen werk is, maar een terugkeren naar je
natuurlijke toestand. Vloeiend, ontspannen, rustig.
Voel hoe het licht nu verankerd is in deze
kring van mensen, en in jou. Niks hoeft en niks moet, laat het los. Ik groet
jullie allen vanuit mijn hart en voel met ieder van jullie een verbinding. Wij
zijn één.
© Pamela Kribbe
www.jeshua.net (Engelstalig)
