Oude resten van jezelf
waaien weg zodat de nieuwe jij de ruimte krijgt.
30 november 2018 / Luc van Ewijk
Wat een
storm waait er. Alle oude delen van jezelf waaien van je af. Zowel emotioneel
als patronen. Je lijkt soms weer terug bij af. Maar dat is een oude deel wat
even aan het licht komt.
In de nieuwe
tijd. De oude jij werkt gewoon niet meer. Je denkt niet meer op die manier. Nee
denken doen we helemaal niet meer.
Standaard op
gevoel. Werken op gevoel. Volgen van je gevoel dat doe je al automatisch.
Alleen ben je er bewust van geworden. Bewust van het nu geworden.
Veel
gevoeliger zodat meer energie je kan bereiken. Meer licht je kan bestijgen.
Meer wijsheid je kan vinden. Je hoeft het alleen op te roepen..
Je weet niet
alles. Alleen wanneer je het nodig hebt. Daarom zijn we zo vergeetachtig
geworden. We onthouden alleen wat belangrijk is.
Vol op het
nieuwe. Dan wordt de wereld een lichter plek. Als een lantaarn ben je. Want je
geeft weer licht. Je leven is ook weer lichter.
Omdat je
niet meer je weg hoeft te vinden. Want je hebt jouw weg gevonden. Je mag het
bouwen steen voor steen.
Een nieuwe
toekomst voor de mensheid. Waarin we gaan leven. Van angst naar liefde. De
wereld is duister. Maar al het duister wordt in het licht gezet.
Alle leugens
zijn zichtbaar pijnlijk maar waar. Net zolang tot het licht er doorheen brandt.
Er is geen verstoppen meer aan. Daarom speelt het spel zich uit. Naar een
nieuwe hoofdstuk toe. Dat is de nieuwe aarde.
