Buitenaardse
vriendjes
Gepubliceerd 12
december 2018 | Door Ans Hoornweg
Een klein
jongetje van een jaar of 4 was ‘bevriend’ met kleine, buitenaardse wezentjes
die hem regelmatig bezochten, en dat gebeurde in z’n korte leventje al zo lang
als hij zich kon herinneren, dus vond hij dat heel gewoon; hij wist niet beter.
Het jongetje
vond de kleine wezentjes erg lief en was altijd blij om ze te zien, want ze
speelden dan met hem en leerden hem dingen over de ruimte en de natuur. Op een
dag zei zo’n wezentje tegen hem: ‘Vannacht komen wij jou ophalen, dan
mag je met ons mee op reis. Ga vanavond maar gewoon lekker slapen, want
het komt allemaal goed.‘
Toen het
jongetje ‘s avonds in z’n bedje lag viel hij al snel in een diepe
slaap. Opeens werd hij wakker en zag dat heel z’n slaapkamer hel verlicht
was en dat er 3 kleine wezentjes naar z’n bedje kwamen. Z’n buitenaardse
vriendjes lachten naar hem en namen hem bij de hand om hem mee te
nemen. Het jongetje vroeg of hij z’n nieuwe rugzakje mee mocht nemen, hetgeen
de wezentjes natuurlijk goed vonden. En toen bevond hij zich – van het ene
op het andere moment, en mét z’n rugzakje – in een prachtig, rond
ruimtescheepje, waarmee hij samen met z’n buitenaardse vriendjes wegvloog!
Na deze
vlucht rond de Aarde schoot het ruimtescheepje plotseling weg van de Aarde, het
luchtruim in; ze vlogen naar de sterren! Het jongetje kon geen genoeg
krijgen van dat fantastische schouwspel; wat was dat prachtig
allemaal! Maar toen lag hij opeens weer thuis in z’n vertrouwde
kinderbedje?!
De volgende
morgen aan het ontbijt vertelde hij z’n ouders wat hij die nacht allemaal had
meegemaakt, maar z’n vader en moeder moesten lachen en zeiden: ‘Wat een
fantasie heb jij toch lieverd. Ga nu maar gauw naar school, en vertel
hier niets over aan de andere kinderen want dan lachen ze je uit, want
jouw buitenaardse vriendjes en hun ruimtescheepje bestaan echt niet, dat
begrijp je toch wel?’
Toen hun
zoontje vertrokken was praatten z’n ouders bezorgd over hem. Ze vonden het
erg om zo’n kind te hebben die ‘van alles bij elkaar fantaseert en
daar zo vol overtuiging over kan jokken’.
Arm kind,
denk ik dan, wat zal dit manneke zich vaak eenzaam en onbegrepen voelen omdat
hij met niemand kan of mag praten over z’n buitenaardse vriendjes/ervaringen,
en dat terwijl dit soort kinderen juist goed begeleid moeten worden op hun weg
naar spiritualiteit!
Gelukkig had
ikzelf een paranormaal begaafde vader die mij begreep en kon uitleggen wat mij
als kind allemaal al overkwam. Er bestaan meer spirituele kinderen
met dit soort ervaringen – meer dan de mensheid ooit kan of zal beseffen.
Koester deze speciale kinderen, want wij allen kunnen heel veel van ze leren!
Veel lief,
Ans
