zaterdag 15 september 2018

Over statuur, status en collectieve identificatie / Door Michiel Koperdraat / Geplaatst 15september 2018

Over statuur, status en collectieve identificatie
Door Michiel Koperdraat

Verwarring op grote schaal
Dat grote groepen westerse mensen in collectieve verwarring zijn, is goed te zien aan hoe men zich overgeeft aan mentale bewustzijn-vernauwers als trends, hausses, games en andere aandacht-opeisers zoals smartphones, werk, media, politieke opvattingen en verslavingen. Dit alles houdt vele collectieve identificaties in stand. Ook in de meer spirituele werelden (van oost en west) is dit goed waarneembaar.

Identificaties blokkeren innerlijke licht. Groepsidentificaties blokkeren een verlichte samenleving. Men hecht zich collectief aan dingen die individuele innerlijke ontwikkeling beperken waaronder ideeën, overtuigingen, geloven en allerlei -ismen. Omdat men zich collectief aan het ene hecht, wordt waar anderen zich collectief aan hechten opponent. Tweeheid is geboren en de essentiële en natuurlijke ervaring van eenheid verdwijnt uit de samenleving. Hieruit ontstaat dan gemakkelijk strijd als geloofsovertuigingen met elkaar botsen.

In het dagelijks leven hebben we al vrij makkelijk een niet opgemerkte groepsidentificatie te pakken: een idealisme, een politieke stroming, een religieuze overtuiging of een aantrekkelijke trend. In meer spirituele kringen hecht men zich bijvoorbeeld collectief aan breed gedragen ‘ware’ uitgangspunten, die vaak al eeuwen geleden zijn opgetekend en niet altijd in kennend bewustzijn werden overgeleverd, waardoor de essentie ervan hopeloos verloren is geraakt. Verder zijn er nieuwe paradigma’s ontstaan, die uit moderne spirituele verbeeldingskracht zijn ontsproten, die collectief worden omarmd, en die in feite tijdelijke spirituele trends vertegenwoordigen.

Statuur, of status en hiërarchie
We hechten ons als persoon niet alleen aan bezit en aan ideeën en overtuigingen, maar ook aan status. Individueel hechten we ons aan vele behoeften: de behoefte aan respect, aan gezien en gehoord worden, aan positie, aan onze ‘naam’, die allen met status van doen hebben. In feite hebben we een sterke behoefte aan aandacht voor wie we zouden zijn. Aandacht voor onze persoon, voor wat we doen en voor wat we hierin zouden betekenen. Een goede vraag die we onszelf zouden kunnen stellen is dan ook: ‘wie denk ik wel dat ik ben?’