Zodra je jezelf aan de kant van de meerderheid ziet staan, wordt het de hoogste tijd om een pauze in te lassen en hierover na te gaan denken. De kans is namelijk zeer klein dat je daar de waarheid zult vinden.”

Mahatma Ghandi.


woensdag 14 maart 2018

VERTROUWEN / Door Trienke Minkema

VERTROUWEN
Door Trienke Minkema

Hier zit ik dan met al mijn angsten en onzekerheden, terwijl ik toch volmaakt zou moeten zijn omdat ik naar Uw evenbeeld geschapen ben. Hoe kan ik tot God als een Vader van Liefde bidden als ik nooit de liefde gevoeld heb? Zou het komen doordat ik mij, door de kou die mij bevangen had en de angst die mij gekluisterd hield, nooit heb kunnen openen voor die liefde? Is het de angst voor het alleen gelaten worden dat ik mij heb afgezonderd en gescheiden van mijn bron, van U, de God in mij? U heeft mij nooit in de steek gelaten. Ik was het die U mijn rug had toegekeerd. Ik was het die dacht dat ik het zonder U wel zou redden. 

Toch was ik het zelf die de weg van het donker koos. Zo leerde ik de tegenstellingen kennen. Daarna zou ik als heel mens, zwart en wit in mij hebbende, tot U terugkeren.
Dan zal ik mij kunnen warmen in Uw Aanwezigheid. Maar nu ben ik op een dood spoor beland en ik weet niet meer hoe ik verder moet. Ik bid dan ook met hart en ziel tot mijn creatieve kracht, die deel is van Uw Kracht, opdat hij het spoor zal kunnen verlengen en ik mijn reis kan vervolgen.

Hoewel ik weet dat mijn doel nog niet in zicht is, ben ik er toch van overtuigd dat ik op weg ben naar mijn doel. Ik weet dat angst voor het onbekende mij er niet van zal kunnen weerhouden mijn pad te volgen en door te gaan. Want ik weet: de aanhouder, die wint.

Ik bid tot mijn angst en aanvaard hem als deel van mij. Ik vraag hem of hij mij los wil laten als ik genoeg van hem geleerd heb. Dan kan ook hij terugkeren tot de bron van al wat is, tot het Niets. Ik bid tot de vrede en vraag hem of hij mij verder wil vergezellen op mijn pad. Ik ben blij met mijn verleden, zodat ik daar niet langer door achtervolgd word en ik het in liefde en vrede achter mij kan laten. Ik bid tot mijn onzichtbare vrienden, die mij bij de hand hebben genomen en mij begeleiden tijdens mijn gang naar het strand. Waar de zon altijd schijnt en waar geen plaats is voor angst. Waar al mijn broertjes en zusjes in de geest al op mij wachten. Met dit vertrouwen ga ik slapen en met dit vertrouwen sta ik morgen blij weer op. En zo doe ik dat.


***

© trienke minkema