dinsdag 5 december 2017

Oude liefde roest niet / Gepubliceerd 20 november 2017 / Door Ans Hoornweg

Oude liefde roest niet
Gepubliceerd 20 november 2017 / Door Ans Hoornweg


Een oude weduwnaar voelde zich al lange tijd erg eenzaam. Hij had weinig plezier meer in z’n leven en kwam nauwelijks z’n huisje nog uit. Maar op een dag – en dat was best vreemd – voelde hij opeens een sterke drang om een stukje te gaan fietsen. De oude man had geen idee waarom of waarheen hij wou fietsen, maar het leek wel of hij werd voortgestuwd, en zonder er verder bij na te denken fietste hij z’n dorp uit richting de polder.

Opeens zag hij verderop een oude vrouw in het gras langs de kant van de weg zitten, en het zag er naar uit dat ze was gevallen. Toen de man dichterbij kwam zag hij tot z’n schrik dat het de vrouw was waar hij z’n leven lang verdriet om had gehad. Het liefst draaide hij nu om en fietste hij terug, maar dat kon niet meer want de vrouw op de grond had hem al gezien en wenkte hem.


Vertwijfeld vroeg de man zich af waarom hij juist háár hier moest tegenkomen?! In z’n jonge jaren had hij heel lang verkering met deze vrouw gehad, en zij hielden erg veel van elkaar. Echter door een conflict – en hun beider koppigheid daarover – is hun relatie toen verbroken, en hoewel ze allebei in hetzelfde dorp woonden spraken ze elkaar daarna nooit meer.

Zowel de man als de vrouw trouwde later met een ander en kreeg kinderen. Maar de man was altijd aan déze vrouw – z’n eerste, grote liefde – blijven denken (zelfs als hij de liefde bedreef met z’n echtgenote dacht hij aan háár). En nu zat zij daar langs de weg in het gras!

Langzaam fietste de weduwnaar naar haar toe. De vrouw vertelde hem dat ze, tijdens het uitlaten van haar hondje, was gestruikeld en niet meer kon opstaan, waarop de man zijn fiets wegzette om haar te helpen. Gelukkig vielen haar verwondingen mee, dus hielp hij haar om weer op de been te komen. Op het moment dat de man haar optilde voelde hij een enorme emotie door zich heen gaan, want zijn liefde voor deze vrouw bleek nog steeds even sterk. Verward vanwege z’n eigen emoties zei hij met een brok in de keel: ‘Kom maar, ik breng je wel weer thuis.’

Natuurlijk had deze vrouw haar vroegere geliefde ook gelijk herkend, en omdat ze in hetzelfde dorp woonden wist ze hoe zijn leven was verlopen. Liefdevol keek ze hem aan en zei: ‘Waarom moesten wij beiden een ongelukkig leven leiden, zonder elkaar?’

Het lijkt wel of er ‘van boven was ingegrepen’, waardoor deze oude weduwnaar met z’n fiets op pad ging en naar de plek werd geleid waar zijn grote liefde hulpeloos in het gras zat. Dankzij deze ‘sturing’ hadden deze oude man en vrouw elkaar na jaren weer gevonden, en konden zij de rest van hun leven alsnog gelukkig samen zijn.

Weet dat Oude Liefde roest niet!

Veel liefs, Ans