Zodra je jezelf aan de kant van de meerderheid ziet staan, wordt het de hoogste tijd om een pauze in te lassen en hierover na te gaan denken. De kans is namelijk zeer klein dat je daar de waarheid zult vinden.”

Mahatma Ghandi.


zondag 3 december 2017

Misbruiker van onze ware Kracht. / Anoniem / 3 december 2017

Misbruiker van onze ware Kracht.

Eindelijk was ik bereid om de staat van
vergeving te omarmen en dat voelde als bevrijding.
Anoniem / 3 december 2017


Zonder dat ik voorbij wil gaan aan het vele leed dat door welke vorm van misbruik dan ook is ontstaan, zou ik toch ook graag een handreiking willen bieden aan diegenen die zich willen bevrijden van de behoefte om nog langer slachtoffer te willen zijn.

Deze tijd zie ik (voor veel mensen) als een ontwaken van veel oude pijnen die diep zijn weggestopt om ze maar niet meer te hoeven 'voelen'. Weggestopte pijnen kunnen onbewust een grote macht op ons uitoefenen en als we er zo naar durven kijken, dan kunnen we ontdekken dat we uiteindelijk zelf op die manier ook misbruiker zijn. Misbruiker van onze ware Kracht. Laten we ons ervan bewust worden dat we zelf de Kracht in ons hebben om deze macht te kunnen ontmantelen, dat we deze overheersende valse macht geen dag langer meer bestaansrecht gaan geven. Alleen op die manier kunnen wij vrij mens worden. En is dat niet wat velen verlangen?

Voorwaarde is wel dat er daartoe bereidheid dient te zijn, en ook grote moed, om naar binnen te keren om onszelf te kunnen onderzoeken in hoeverre wij zelf nog enige vorm van macht uitoefenen op andersdenkenden. Of in het verleden hebben uitgeoefend.


Ook ik ben een ervaringsdeskundige en heb door mijn doorstane ervaringen veel onzekerheden over wie ik was en wat ik zelf eigenlijk waard was, onnodig lange tijd met mij meegedragen. Of was deze lange tijd nodig? Want lijden duurt zolang het duurt, heb ik begrepen. In lijden is geen hiërarchie, dus geen enkel verhaal is met een ander verhaal te vergelijken. Ik kan slechts mijn eigen ervaring delen met de ander.

Ik herinner mij mijn eerste misbruik op mijn 3de levensjaar. Ik mag mij de dader, (slachtoffer van zijn eigen onvermogen om waarachtig lief te hebben) niet herinneren. Die ervaring heeft een grote, diepe wond geslagen in mijn zelfvertrouwen, eigenwaarde en eigenliefde. Ik mocht er niet over praten want anders zou mijn keel worden dichtgeknepen, zou het mijn ouders verteld worden en zou er vervolgens niet meer van mij worden gehouden. Ik zweeg. Mijn 2de ervaring was met een alternatief hulpverlener. Ik moest handelingen ondergaan onder de dreiging van: 'Anders kun je later geen kinderen krijgen'. Beide daders/slachtoffers zijn dood. En ook hun namen zijn daarmee begraven. Maar ik leef nog en ben er uiteindelijk goed onderuit gekomen.

Hoewel ik ook verhalen ken van artsen die zich niet echt aan de ethische regels hielden, deel ik mijn ervaring vanuit het alternatieve circuit. De onderste steen komt boven in dit tijdperk. Overal. Deze brief is dus tevens een uitnodiging om te kijken naar ons eigen gedrag. Als journalist kun je bijvoorbeeld kijken of de macht van het ego om een sappig verhaal te willen vertellen en anderen aan de schandpaal te willen nagelen, voorkeur
heeft boven het verlangen om met een verhaal te willen komen die kan helpen oude pijnen te verlichten. De behoefte om namen te willen publiceren kan ook een vorm van macht zijn, volgens mij, maar dit alles is slechts een persoonlijke mening. Gelukkig ben ik maar een eenvoudige huisvrouw, dus zal er echt niemand aan de deur komen om nog meer sensatie uit mijn verhaal te willen halen.

Mijn antwoord zou dan ook zijn: 'Deze brief is mijn interview, en daar wil ik het bij laten. Zelfonderzoek had bij mij prioriteit boven het wijzen met mijn vingertje en zodoende slachtoffer te blijven. Ik heb zelf geloof in reïncarnatie en hoop dat in deze tijd rechtzettingen mogen plaatsvinden van ons eigen handelen ooit. Dit wil beslist niet zeggen dat ik enige daad van wie dan ook goedkeur. Ik wijs de daad ten zeerste af, bij welk soort
van misbruik dan ook. Maar ik probeer wel te kijken in hoeverre ik zelf nog enige behoefte heb om de dader zelf te willen veroordelen. Daarmee is er grote kans dat ik een deel van mijzelf ook veroordeel.

Daarom gaf ik er de voorkeur aan om mijn eigen behoefte daarin te onderzoeken en ik kwam in het diepste van mijn eenzaamheid tot verbijsterende inzichten. Maar bovenal heb ik tijdens mijn innerlijke zoektocht kennis gemaakt met een onnoemlijk grote Kracht, die in ieder mens verborgen zit. Hij diende zich aan, van diep uit mijn hart en ik vroeg: 'Wie en wat bent u dan eigenlijk, die mij zoveel liefde doet laten voelen?'

Ik hoorde: 'Mijn lieve kind. God is maar een naam door mensen bedacht. Ik ben de Kracht van alle leven. Ik Ben de Drager van het Scheppend en Barend principe waaruit jij geboren bent'. En toen wist ik dat ik veilig was in Zijn Aanwezigheid omdat Hij in mij is en ik in Hem ben. Eindelijk was ik bereid om de staat van vergeving te omarmen en dat voelde als bevrijding. Deze staat van bewustzijn en bevrijding wens ik iedereen, dader en slachtoffer, van harte toe.

Het is alweer 30 jaar geleden dat ik onderstaande woorden heb geschreven, nu is de tijd daar om dit te delen.

*********
Tijdens een workshop over vergeving kwam ik zelf tot het volgende inzicht: ‘Ik ben bereid te geloven, dat alles wat mij heeft doen lijden uiteindelijk mijn werkelijk innerlijk beleven ten goede is gekomen.’

Dat er niet direct van vergeven sprake kan zijn is begrijpelijk, want in eerste instantie is het vaak noodzaak je te ontdoen van de kwaadheid en het verdriet over wat jou is aangedaan. Jij bent door die ander in je diepste wezen beschadigd geraakt. Vergeving moet soms heel langzaam groeien en kan pas komen als er door eigen herbeleving van de pijnen diepe inzichten zijn verworven. Door de openheid naar een ander toe en het gevoel van verbondenheid en veiligheid, kan veel oude pijn vrijkomen. Ook seksueel misbruik, manipulatie en intimidatie kunnen aan de orde komen. Maar, waar echt wordt losgelaten kan vergeving een kans krijgen. Uiteindelijk komen wij bijna altijd uit bij ‘onszelf kunnen vergeven’. Bereidheid om echt te willen veranderen en jezelf te willen bevrijden van oude ballast zijn de sleutelwoorden.

Onderstaande brief draag ik op aan al mijn medebroeders en zusters, die ooit slachtoffer waren van geweld en/of seksueel misbruik.

Ook ik.

Ook ik moest gaan tot mijn aller-diepste verdriet en toen de spanning zo groot werd dat ik dacht van pijn te gaan gillen, opende Hij de deur van mijn hart zodat ik tot Hem kon komen.

En ik vroeg Hem: ‘Vader, waarom doen deze mensen dit een ander aan?’ Een liefdevolle stem welde op en ik hoorde:

‘Dit, Mijn Lieve Kind, is de macht van het ego. Dezen, die ook Mijn Kinderen zijn, kennen nog niet het verschil tussen de hartstocht en de Liefde.’

Ik herinnerde me de woorden die Jezus zei toen Hij door zijn kruis ging: ‘Zij weten niet wat zij doen.’

Nu kon ik eindelijk de vergeving beleven, uit liefde en in onvoorwaardelijke overgave aan God onze Vader/Moeder. Zo ging ik door mijn kruis en mijn overspannen toestand. Maar wat is overspannenheid anders dan de zwangerschap van een nieuw bewustzijn. En als de weeën van het loslaten zijn begonnen, kan dit dan gebeuren zonder pijn? Maar na de pijn, na de miskenning, na de angst, na de schuld en na de twijfel .............is daar de geboorte van een nieuw bewustzijn. Het bewust zijn van het Kind in ons.

Want moeten wij niet worden als een Kind om Zijn Koninkrijk te kunnen binnentreden?

**********