zondag 10 december 2017

COMMUNICATIE / 10 december 2017 / Door Trienke Minkema

COMMUNICATIE
10 december 2017 / Door Trienke Minkema


Ons grootste verdriet en pijn is niet
dat we ons niet uit kunnen spreken,
maar dat onze woorden niet op de juiste waarde worden geschat
en wij ons zodoende niet ontvangen voelen.
Laten wij onszelf daarom van harte welkom heten.
In het licht van onze eigenliefde.

Praten tegen elkaar kan een afreageren zijn vanuit onverwerkte emoties die opgeslagen liggen in onze zonnevlecht. Spreken met elkaar is daarentegen eerder een ontmoeten in het hart.

Misverstanden in communicatie zijn vaak ontstaan door uw onvermogen om te kunnen ontvangen. Hier zijn vaak grote angsten in het spel. Angsten en ook het onvermogen om eigen overtuigingen los te kunnen laten. Deze oude overtuigingen hebben zich vastgebeten in uw gedachten. Er is uiteraard wel enige bereidheid nodig om hiernaar te willen kijken.

Weet dat het nooit gaat om het gelijk te krijgen en het gaat er al helemaal niet om of u (denkbare) fouten kunt toegeven. Het is zoals het is. Ook al had u dingen liever anders gezien en/of gedaan. Wanneer en vanuit welke gronden zijn overtuigingen ontstaan?


Iedereen kan zichzelf onderzoeken en leren onderscheiden. Een fout als fout betitelen of wel of niet toegeven dat er iets fout is gegaan, heeft werkelijk geen enkele waarde als er door het eigen zelf niets is geleerd om deze zaken daarna te veranderen. Noch draagt het bij tot het ervaren van enige vorm van geluk. Het heeft slechts te maken met het eigen onvermogen om zaken op de juiste waarde te schatten.

Het is slechts het ego dat zich hier roert.

Wees stil en keer naar binnen. Daar kunt u de oorzaak vinden van uw eigen onvermogen om volledig open en aanwezig te kunnen zijn voor een ander. Het enige wat een ieder hier te doen staat, is om te proberen de eigen gedachten aan de kant te zetten en zich open te stellen voor hetgeen zich werkelijk aandient. Als u bereidwillig bent uzelf te laten zien dan kunnen anderen daardoor geraakt worden.

Dan wordt ieders verdriet zichtbaar en dat doet soms pijn. Het is ook niet gemakkelijk om andermans verdriet te kunnen zien en daarna dit te laten. Niets te hoeven doen als het ware. U hoeft zelfs geen oplossingen aan te dragen, want juist dan gaat u vaak om de kern van een probleem heen. Oplossingen dienen zich vaak, na verwerking van oude negatieve gevoelens en/of emoties, gewoon aan. Het verdriet lost echt op, in het water van uw gevoel. Het wordt als het ware door het water verdund. Daarna is het leven weer beter te (ver) dragen en heeft u weer een stukje verruiming mogen ervaren.

Wel of geen oplossing aan de ander aanbieden, heeft niets te maken met het gegeven of u wel of geen interesse in de ander heeft. U hoeft er eenvoudigweg niets mee te doen. Het aanwezig zijn is al een stukje heling, voor beiden. Als er geen ruimte is om opgelopen verdriet te mogen voelen dan kunnen onverwerkte emoties verharden. Waar verharding is, wordt uw natuurlijke levensstroom onderbroken. Als deze verhardingen blokkades worden, dan kunt u ziek worden. Als u ziek bent dan zoekt u vaak de oorzaak ervan buiten u. En zo blijft u in kringetjes rondlopen. Er is veel moed voor nodig om sommige oude zaken onder ogen te willen en durven zien.

De wortels ervan liggen vaak heel diep in de grond van uw wezen verankerd. Vaak zijn het de wortels van een ver en oud verleden.

Het bloot durven leggen van deze wortels vergt ook doorzettingsvermogen. Maar bovenal vraagt het uw bereidheid om u kwetsbaar te durven opstellen naar de ander toe. Kwetsbaar durven zijn is kracht. In tegenstelling tot de vaste overtuiging van velen dat het zwakte zou zijn.

Weet dat tranen de grond om oude wortels, waarin pijnen zich hebben vastgezet, los kunnen maken. Alleen op deze manier kunt u uzelf bevrijden van deze oude pijn en weer stromend worden. Zoek te allen tijden een veilige omgeving waar u deze stenen van oude pijnen neerlegt. Als u stromend bent dan kunt u ook een open kanaal zijn naar de ander toe. Deze wordt dan onbewust uitgenodigd om ook in de stroom van verwerking te gaan. Hij weet zich dan gezien en gewaardeerd.

Als zaken dreigen vast te lopen, wordt altijd om verwerking gevraagd. Maar het is aan uzelf of u de sprong van hoofd naar hart wilt maken. Als er uitgesproken en uitgehuild mag worden, dan wordt er een klein stukje van de weg naar het hart opengelegd. Het is noodzakelijk om uw eigen stenen van oude pijn op te rapen, deze te durven voelen en zodoende uw ziel daardoor te slijpen. Daarna zal uw steen kunnen worden als een schitterende diamant. Als er genoeg aan zelfliefde is gewonnen, ontstaat er vanzelf ook inzicht in het wezen van die ander.

Hoe meer er door het eigen zelf opgelost wordt, hoe duidelijker de zaken worden in communicatie met de ander. Als er te veel gebabbeld wordt, en er onbewust geweigerd wordt om te voelen, dan ontstaat er een impasse. Dan is projectie nog het enige middel om door de omgeving gehoord te worden. Maar dit is een grote misleiding en geeft uiteindelijk geen werkelijke bevrijding. Weet dat al onze innerlijke ruimtes gevuld zijn, ook met verdriet. En waar verdriet zit, kan geen plaats voor liefde zijn.

Als verdriet zich te diep heeft genesteld, kan hij verworden zijn tot onmacht, kwaadheid en razernij. Heeft u het verlangen om tot waarachtige verbinding met uw gevoel te willen komen, dan zal dit alles eerst het veld dienen te ruimen. Pas daarna kan liefde weer zijn rechtmatige plaats innemen en worden gevoeld.

Pas dan kan er weer in gelijkwaardigheid worden gedeeld en geheeld. Uit dit alles blijkt dat veel zaken niet door het denken en praten opgelost kunnen worden, maar wel door verwerking.

Een gezond relativeringsvermogen is natuurlijk nooit weg, het gaat hier om het teveel denken. Het vastlopen in het hoofd. Waar onverwerkt verdriet zich heeft vastgezet, ontstaan verhardingen.

Verhardingen worden blokkades.
Blokkades worden ziektes.
Ziektes verhinderen het stromen.
Verwerking laat weer stromen.
Het weer kunnen stromen, zorgt voor verzachting.
Verzachting leidt naar begrip.
Begrip is een weg naar liefde.

Liefde bevordert genezing.


***
© trienke minkema