Zodra je jezelf aan de kant van de meerderheid ziet staan, wordt het de hoogste tijd om een pauze in te lassen en hierover na te gaan denken. De kans is namelijk zeer klein dat je daar de waarheid zult vinden.”

Mahatma Ghandi.


donderdag 1 juni 2017

Wie het kleine niet eert … /Gepubliceerd 27 mei 2017 | Door Ans Hoornweg

Wie het kleine niet eert …
Gepubliceerd 27 mei 2017 | Door Ans Hoornweg

Er was eens een vrouw die de mooiste Kristallen spaarde. Zij wist van de ‘bijzondere krachten’ van deze Kristallen en van ‘het Weten’ dat deze edele stenen gedurende miljoenen jaren in zich opgenomen hadden.

Deze vrouw had, behalve al die prachtige Kristallen, ook een heel klein Bergkristalletje in haar bezit. Echter dit kleine, zo op het oog onbeduidende, Bergkristalletje was – door haar enorme Weten dat zij in het verleden had opgedaan bij diverse medicijnmannen – zó krachtig en sterk, dat het alle andere grote Kristallen in haar huis teniet deed.

De vrouw wist dat zij dit Bergkristalletje ooit door moest geven aan iemand die deze bijzondere steen nodig had in zijn of haar leven, alleen wist ze niet wie die persoon was. Op een dag kwam haar nichtje bij haar op visite. Het meisje bewonderde de vele mooie Kristallen van haar tante en dacht bij zichzelf dat die wel veel waard zouden zijn. Bij het afscheid schonk haar tante háár het kleine, bijzondere Bergkristalletje omdat ze dacht dat het misschien wel voor haar nichtje bedoeld was.

Het meisje nam het geschenk aan, maar was teleurgesteld en verontwaardigd dat ze zo’n klein ‘goedkoop’ steentje had gekregen, terwijl haar tante zo veel mooie, grote, kostbare Kristallen had staan; ze vond haar tante maar een gierig mens! Toen het meisje door het bos terug naar huis liep, gooide ze boos het Bergkristalletje richting de struiken.



Niet veel later liep er een jongen langs hetzelfde pad in het bos. Deze jongeman had al veel meegemaakt in z’n leven en voelde zich erg onbegrepen en eenzaam. Opeens viel zijn oog op het kleine Kristalletje langs het bospad, en toen hij het opraapte ging er een schok van herkenning en emotie door hem heen …. het was net of hij altijd al op zoek was geweest naar dít Kristal!

De jongen koesterde het Bergkristalletje, en nam het altijd en overal mee naar toe. Het mooie was dat het vanaf die tijd ook steeds beter met de jongen ging; op den duur werd hij zelfs een zeer gelukkig mens.

Wat niemand wist, was dat dit kleine Bergkristal ‘communiceerde’ met de jongeman; het gaf hem de vele in haar opgeslagen Wijsheden door, en de jongen op zijn beurt gaf die Kennis weer door aan een ieder die het wilde horen.

Niet veel later ging de jonge man studeren, en werd een echte wijsgeer. Hij wist dat het zijn taak was om de mensen ‘spiritueel te openen’, opdat ook zíj hun grenzen konden verleggen, maar hij wist ook dat hij dit bijzondere Kristal – dat via hem nóg meer Kennis in zich had opgeslagen – ooit weer door moest geven aan iemand anders.

Jullie kennen vast het gezegde ‘Wie het kleine niet eert, is het grote niet weert’?

In bovenstaand verhaaltje blijkt dat wel heel duidelijk!

Veel liefs, Ans