donderdag 19 januari 2017

Wanneer Je Compassie Voelt Voor Anderen, Is Er Verder Niets Meer Om Te Vergeven./ door: ZIAD MASRI

Wanneer Je Compassie Voelt Voor Anderen, Is Er Verder Niets Meer Om Te Vergeven.
door: ZIAD MASRI

 Mens zijn is niet makkelijk.

Zelfs als je een goed leven hebt, ervaar je zo veel pijn en verdriet als een natuurlijk onderdeel van het leven.

Vaak is die pijn afkomstig van anderen.

Vanuit hun onbezonnen woorden. Van hun zelfzuchtige daden.

En het is al te gemakkelijk om woede en wrok te voelen. Zij doen je immers pijn, en het lijkt volkomen terecht om het hen te verwijten.

Maar een deel van jou weet dat je alleen jezelf kwetst door je pijn en woede van binnen vast te houden. Het is als het drinken van vergif.

Misschien dat je een verlangen voelt om je in te spannen hen te vergeven.

Maar het voelt niet natuurlijk.

Zij hebben je pijn gedaan, en een deel van jou voelt dat ze geen vergeving verdienen. Dat ze verdienen te lijden voor wat ze deden.


Dus je duwt jezelf hier doorheen. Je dwingt jezelf om te vergeven. Je gebruikt zelfdiscipline en zegt tegen jezelf dat het Oké is.

Maar het is niet Oké.

Want zelfs als je verstand het heeft vergeven, houdt je hart nog steeds de pijn vast.
En wat zou mogelijk het lijden van het hart kunnen verlichten? Wat zou deze pijn kunnen toestaan om echt losgelaten te worden en jou te bevrijden?

Compassie.

Als je kijkt naar degene die jou pijn heeft veroorzaakt, en in hem of haar niet een slechterik ziet, maar iemand die zelf in verborgen interne pijn is, voel je op natuurlijke wijze compassie voor hem of haar.

Nu dan, personalizeer je niet langer wat ze jou hebben gezegd of aangedaan hebben, want je weet dat het in werkelijkheid niet over jou gaat. Het is hun eigen verborgen pijn die wordt geprojecteerd op jou.

Compassie laat je toe hun kind essentie te zien, die pijn doet en alles doet wat het kan om zichzelf te beschermen. Het verbergt zich achter de volwassen façade en maakt dat het erop lijkt dat die persoon wreed is, of onwetend, of onbedachtzaam.

Maar achter dit alles zit gewoon pijn.

De pijn van het mens zijn. Van het niet onvoorwaardelijk geliefd worden als een kind. Of het zich niet goed genoeg voelen.

En wat zou je doen als je een kind pijn zou zien lijden? Zou je jezelf terughouden van dat kind, of zou je het omarmen met jouw liefde?

De omarming is een daad van compassie.

Het is een daad van echte liefde, want je ziet nu voorbij de schijn, en gaat onbevreesd door je eigen pijn door die te omhelzen of een ander.

Dat maakt je vrij, terwijl je onbewust de ander geneest.

En dan is er niets meer te vergeven, omdat je niet langer de pijn personalizeerd die werd veroorzaakt.

En jouw lijdend hart is genezen, want in het bijzondere gevoel van compassie heeft het zich geopend.

Want lijden is niets meer dan een gesloten hart.

Dus open je hart.

Open je hart en wordt genezen.

Met vriendelijke groet,

Het Leven


Vertaling: wakkeremensen.blogspot.nl