Zodra je jezelf aan de kant van de meerderheid ziet staan, wordt het de hoogste tijd om een pauze in te lassen en hierover na te gaan denken. De kans is namelijk zeer klein dat je daar de waarheid zult vinden.”

Mahatma Ghandi.


woensdag 8 juni 2016

Suzan Lie: Voorbereiding op het Eerste Contact – Een novel door de Plejadiërs, hoofdstuk 2 / 24 mei 2016 / geplaatst 8 juni 2016

Suzan Lie:
Voorbereiding op het Eerste Contact –
Een novel door de Plejadiërs,
24 mei 2016 / geplaatst 8 juni 2016


HOOFDSTUK TWEE
HET HERSTEL

Na mijn lange toer in de derde dimensie, kostte het me langer dan gewoon om me weer aan te passen aan mijn innerlijke dimensionale resonantie. Gelukkig, toen ik ontwaakte uit mijn genezende slaap, zag ik mijn geliefde complement, Shelia, naast me. Met haar constante liefde en zorg, liet ik de pijnlijke ervaringen los van mijn drie dimensionale Aarde incarnatie en keerde terug naar mijn blije en onvoorwaardelijk liefdevolle herinneringen op ons Plejadische Sterrenschip.

Daar ons Sterrenschip resoneerde in het Nu van de vijfde dimensie en meer, werd mijn genezing in de grond een proces van her-kalibratie van mijn bewustzijn terug naar mijn ingeboren vijfde dimensionale resonantie. Terwijl ik door dit proces heenging van her-kalibratie, realiseerde ik me hoe dapper de aan de Aarde gebonden mensen waren om te incarneren in die era van grote verandering.

Daar ik herstelde van mijn away-missie(weg-missie) naar de Aarde, liet ik de herinneringen van mijn drie dimensionale ervaring op de overgaande Aarde in mijn denken stromen. Ik wist dat zo gauw ik klaar was, ik zou worden geroepen voor een dé-briefing/na-bespreking van wat ik geleerd had op de Aarde in de era van Haar aanstaande transmutatie naar hogere frequenties van resonantie.

In mijn mentale voorbereiding voor mijn dé-briefing, was het eerste dat in mijn bewustzijn kwam, hoe anders ik die werkelijkheid waarnam vanuit mijn vijf dimensionale perspectief, dan toen ik erin leefde/woonde.

Toen ik midden in de uitdagingen zat van mijn stoffelijke ervaring van de Aarde, werd ik gemakkelijk gevangen in mijn emoties, en mijn gedachten vielen vaak in zorgen, of zelfs in angst. Mijn gedachten waren liefdevol en blij als een kind, daar ik nog mijn prachtige ouders had, die stierven toen ik nog jong was.

Ook, toen ik jong was, had ik een doorgaande verbinding met mijn vijf-dimensionale uitdrukking. Ik wist niet wat dit was “MIJN” vijf dimensionale zelf, maar ik wist wel dat de iets onzichtbare man in de hemel – of waar hij ook  vandaan kwam – leuk was om mee te praten en hij vertelde me dingen over een wereld die gebaseerd was op liefde.

In feite terwijl ik nu terugkijk naar die ervaring, kan ik zien hoe mijn jeugd “voorstelling” me openlijk liet communiceren met mijn vijf dimensionale zelf. Toen ik een kind was voelde ik geen afscheiding tussen de “mij” die vlak boven me scheen te zweven en de “mij” die het stoffelijke lichaam droeg in de stoffelijke wereld.

Maar, toen ik opgroeide, specifiek in mijn tienager jaren, wilde ik zoals alle anderen zijn. Daarom duwde ik de “mij’ weg die in mijn bewustzijn scheen te drijven door te zeggen: “Ah, dat is gewoon mijn voorstelling.” Toen WAS ik meer als de anderen, maar ik was NIET mijn ware zelf.

Toen stierven mijn ouders in een auto ongeluk, en kort daarna werd ik naar Nam (VietNam) gestuurd. Ik was bijna blij om in een buitenste wereld te zijn om wat van het verdriet dat ik van binnen voelde, af te dekken. Mijn ouders waren prachtige, liefdevolle ouders. En zij hielden zo veel van elkaar dat het misschien het beste was dat ze samen naar de hogere dimensies gingen.

Maar ik was te verdrietig om me dat veel jaren te realiseren. Toen, terwijl ik in Nam was, raakte ik aan de drugs en samen met mijn kameraden, had ik bijna elke nacht nachtmerries. Ik was in de duistere kant gevallen van de derde dimensie, precies zo als waar ik vrijwillig voor had gekozen te doen.

Ongelukkig genoeg herinnerde ik me niet dat ik iets vrijwillig had gekozen. Ik herinnerde me zelfs mijn jeugd niet, of de liefde van leiding van mijn ouders, of van de “mij” op het Schip. Het kostte me een lange tijd om over de dood van mijn ouders heen te komen, over het trauma van de oorlog en mijn verslaving aan de drugs.

Ten slotte deed ik dat met de hulp van enkele best mooie mensen, maar ook van mijn vrienden in de AA. Maar ik was totaal alle contact verloren met mijn vijf dimensionale werkelijkheid. Uiteindelijk kon ik nauwelijks door een werkelijkheid heenkomen, en nog minder denken dat er misschien nog een was.

Na vele jaren worstelen en geleidelijke verandering, was ik ten slotte in staat om Shelia, mijn partner op het Schip, in mijn dromen binnen te laten. Maar dat ‘backfired’(riep iets op) iets omdat toen ik eenmaal met met haar verbond, ik alle belangstelling verloor in een andere vrouw.

Natuurlijk was ik me niet bewust dat ik elke vrouw die ik ontmoette met mijn Goddelijke Complement vergeleek, en dat was precies wat ik aan het doen was. Ik weet niet hoe vaak een vrouw tegen me zei: “Heb je al iemand anders?”

“Nee,” antwoordde ik maar nadat genoeg vrouwen dat gevraagd hadden begon ik me af te vragen of ik dat wel had. Maar, na al jaren met drugs kon ik mijn innerlijke visie niet meer vertrouwen. In feite hield ik ze niet vast in mijn denken of begon aan te dringen op een bevestiging.

Ik kreeg wat pensioen geld vanuit de oorlog en dat was altijd goed om gebroken dingen weer heel te maken, dat is... behalve het maken van mijn gebroken zelf, dus was ik in staat om net voldoende geld te maken om een handy man (klusser) te worden.

Ik moest vele jaren slaappillen nemen, dus mijn droomleven was verstoord en rusteloos. Maar ik werd uiteindelijk zo ziek om zo ellendig te zijn en begon ook serieus te werken als een handy man(klusjesman). Dat was een geweldige baan voor mijn 3D zelf omdat ik ten slotte weer met mensen uitwisselde.

Het was ook deel van de overeenkomst dat mijn 5D zelf gemaakt had terwijl ik nog op het Schip was. Ik ben nog in verwarring hoe dat precies werkte. Misschien zal mijn dé-briefing in staat zijn om daar meer van te begrijpen. In feite, schrijf ik nu mijn leven op als deel van mijn de-briefing/na-bespreking.

Ik denk dat ik moet toegeven dat dit me ook “te veel” bezig hield om veel Shelia te zien. Ik denk dat ik moet toegeven in dit rapport dat ik denk dat ik boos ben op haar om me los te laten van die missie. Ik weet dat dit totaal oneerlijk is, omdat ik zelf degene was die me echt duwde naar deze opdracht.

Misschien leerde ik iets in mijn 3D leven dat ik me mijn 5D leven niet realiseerde. Maar, ik moet nog bedenken hoe dat in mijn hersenen werkte. Ik zit nog steeds met een voet in de 3D en met een voet op het 5D Schip.

Ok, Ok, ik denk dat ik moet toegeven dat ik wat boos ben op Shelia dat zij me niet tegenhield. Ik weet het, ik weet het dat is niet eerlijk, ook zelfs in mijn 5D zelf heb ik totaal een denken van mij zelf. Maar, ik denk, dat het gemakkelijker was om haar te verlaten als ik een beetje boos was.

Alright! Dat geef ik toe voor het rapport. Nu, heb ik nu de moed om dat tegen haar te zeggen? Ik weet dat ik niet klink als mijn oude vijf dimensionale ZELF, dat is, als ik feitelijk het ‘mij-ons’ kan herinneren??

Terug naar mijn nabespreking… Ik denk dat mijn onrechtvaardige boosheid naar mijn geliefde Shelia mijn eerste dimensionale actie was. Ik had naar de hologrammen gekeken van het 3D leven en nam ze voldoende op zodat ik feitelijk meer 3D werd. Ok, ik denk dat dit na besprekingsrapport sommige dingen helpt te begrijpen.

Maar terug naar het hoofd rapport; waar was ik? Ja, ik sprak over mijn lessen om in het 3D leven te passen, praten met andere mensen en inzicht verkrijgen over hoe zij, de leden van mijn Schip, in staat zouden zijn om met de mensheid uit te wisselen als het tijd was voor de landingen.

Ik herinner me NIET de vele nabesprekingen op het Schip die gebeurden toen mijn 3D zelf sliep, maar ik had wel enkele best vreemde dromen. Deze dromen maakten me nog meer geïsoleerder dan ooit.

Gelukkig, had het klusjeswerk me laten praten met normale mensen in het dagelijkse leven. Deze ervaringen werden gedeeld met mijn 5D zelf op het schip, die ze wilde gebruiken als training voor het “eerste contact team.” Natuurlijk vergat ik het meeste van mijn leven op het Schip, maar ook mijn 5D zelf.

Tijdens en na de oorlog, was mijn leven op het Schip geen deel van mijn dagelijkse gedachten, of zelfs van mijn dromen. De waarheid was dat de stoffelijke wereld me te veel had kapot-geslagen. Maar nu ik weer op het Schip ben, is mijn geliefde Shelia terug in mijn leven. Feitelijk ben ik blij dat ik haar vergat, omdat ik haar te veel gemist zou hebben als ik me haar had herinnerd.

Na mijn ervaring op de 3D Aarde heb ik een groot respect voor de drie dimensionale mensen. Ze zijn heel moedig. Ik weet niet hoe ze het doen, ik bedoel denken is het enige leven dat ze hebben. Op zijn best geloven sommigen van hen in een Hogere Macht, ik leerde die term in de AA, maar velen waren net zo wanhopig alleen en ontheemd als ik.
Shelia vroeg of zij aan mijn rapport kon bijdragen, omdat zij mijn ervaring vanuit de veiligheid van het Schip kon waarnemen. Maar zij voelde zich zo hulpeloos dat ze me niet kon helpen wat ze wilde om haar ervaring ook te delen. Ik denk dat dit allemaal in mijn rapport gaat, naast dat ik ongerust ben over wat zij moet zeggen.

Omdat ik haar moest vergeten, miste ik haar niet. Maar nu ben ik ongerust om alles te ontdekken dat er gebeurde toen ik weg was. Net zoals zij mijn rapporten leest, zal ik haar rapporten lezen.

We schijnen nu een beetje afstandelijk te zijn. Toen ik eerst terug kwam op het Schip was ik heel koud naar haar en ik ben nog steeds niet in staat om hieraan verbeteringen te maken (meer AA gepraat). Het is nog niet eens weet wie ik nu ben. Dus, zou het dan eerlijk zijn om dichter bij haar te komen als ik niet eens dicht bij mijn zelf ben?

Mijn grootste spijt terwijl ik op Aarde was, dat ik me Shelia niet herinnerde. Maar, ik denk als ik me dat wel herinnerde zou ik haar ellendig hebben gemist. Ik leerde veel over het 3D denken als je aan de planeet gebonden bent, en een van de hoofdzaken leerde ik over hoe het ging hoe 3D mensen zichzelf beschermen tegen het gewond raken – stoffelijk en emotioneel.

Het is een heel beangstigende plaats daar beneden. De dood kan plotseling komen zonder waarschuwing of na jaren van pijn en lijden. Ik leerde zelfs dat soms ik/mensen dachten dat het leven te moeilijk was om er mee door te gaan. Ik ben blij dat ik wel “door ging” alhoewel ik geloof dat ik veel wijzer en een meer meelevende persoon ben.
Dat is, ik hoop dat als ik volledig hersteld ben, dat ik de opdracht krijg bij het Eerste Contact Team. Ik denk dat ik in staat ben om te begrijpen hoe beangstigend verandering kan zijn.

Commander Sharman, Pleiadian First Contact Fleet

SHELIA SPREEKT:
Sharman en ik houden totaal van elkaar en zijn net als een persoon. Daarom weet ik hoeveel hij leed op zijn away-missie, maar dat zal ik hem nooit laten weten. Ik wilde niet tussenbeide komen met zijn toewijding om in de onderbuik te gaan van het leven in de polariteit en scheiding van de derde dimensie.

Ik hoop dat als we beiden open en eerlijk onze rapporten kunnen schrijven, dat we uiteindelijk kunnen delen wat we geschreven hebben. Ik wil hem niet opduwen en ik weet dat hij mij niet zal opduwen. Maar het gat tussen ons doet mijn Ziel pijn en ik denk dat dit tussen ons in komt bij zijn volledige herstel.

Ik weet ook dat hij al deze ervaringen, gedachten en emoties moet handhaven zodat hij dit grondig kan delen met het Eerste Contact Team. Hij kan zelfs in staat zijn om zelf bij dat team te zitten, dat is, als hij zichzelf volledig kan genezen. Ik zal er nu niet teveel over schrijven, noch zullen we onze rapporten met elkaar delen – nog niet.

Net als de drie dimensionale mensen er geen idee van hebben wanneer of hoe het Eerste Contact zal gebeuren, wij ook niet. Als we te gauw gaan landen, zal het eerder angst verspreiden dan liefde. Dan, als we te laat landen, zullen de drie dimensionalen zich in de steek gelaten voelen en zullen ze ons niet vertrouwen.

Daarom nu blijven we bij het bezoeken van de drie-dimensionalen op ons Schip in hun slaap. Dan kunnen zij kiezen of ze wel of niet klaar zijn om zich het verblijf op een Sterren Schip te herinneren.

Het klinkt ‘cool’ als ze erover praten met hun vrienden maar de uitdaging van de confrontatie met een geheel andere werkelijkheid, is dat veel meer is ontwikkeld dan die van hun, het zal hen meer in verwarring brengen dan ze denken.

Ook zijn er de duisteren op Aarde die nog enorme stukken besteden met grote weelde die ze gestolen hebben van de mensen om zeker te stellen dat ze bang zijn geworden van hun eigen schaduw – en zelfs nog banger van het Eerste Contact.

Dit is alles wat ik nu schrijf. Dit is mijn geliefde Sharman’s moment en ik wil dat niet kleiner maken door mijn eigen verhaal om veilig te blijven op ons Schip bij alles wat we ons gehele leven hebben lief gehad.

Commander Shelia, Pleiadian First Contact Fleet

Posted by Suzanne Lie