Zodra je jezelf aan de kant van de meerderheid ziet staan, wordt het de hoogste tijd om een pauze in te lassen en hierover na te gaan denken. De kans is namelijk zeer klein dat je daar de waarheid zult vinden.”

Mahatma Ghandi.


donderdag 12 mei 2016

Wat is normaal? / 10 mei 2016 / Lilian Ferru


Wat is normaal?
10 mei 2016 / Lilian Ferru

Lieve mensen,

‘Wat is normaal?’, vraag ik me wel eens af. De platte 3D wereld bestaat voor mij allang niet meer. Alleen al het feit dat we multidimensioneel zijn en met ons bewustzijn kunnen reizen, geeft een onbeperkt vrij gevoel. Steeds meer mensen komen tot de ontdekking dat er meer is dan we met mensenogen zien. Maar ook dat ‘zien’ is aan het veranderen. Steeds vaker en steeds intenser kan ik voorbij de vorm kijken. Ik zie een boom, maar weet dat dit puur licht is. Ik kijk in de spiegel en zie mezelf verdwijnen. Ik kijk naar mensen en ben me bewust van het licht dat ze uitstralen. Dit is nog maar het begin.

Neem Michael Roads. Zijn uitgever stuurde me het pas vertaalde manuscript toe zodat ik enigszins voorbereid ben op het interview dat nog komen gaat. Waar ik normaal een boek in een ruk uitlees, moet ik het nu af en toe wegleggen om het te laten bezinken. Michael maakt metafysische reizen, uitstapjes in en door het universum. Hij zweeft net zo gemakkelijk over de landerijen van de aarde als dat hij zich in een zwart gat begeeft. Hij ontmoet kosmische en natuurwezens, beleeft hele avonturen in astrale werelden en maakt het ene na het andere verbluffende uitstapje door de eindeloze ruimte. Zonder veel inspanning kan hij zich afstemmen op het verleden en de toekomst. Citaat: ‘Ik reis omdat ik het leven ben: het leven dat meer en meer ontdekt over zichzelf. We zijn geneigd om onszelf als afgescheiden te zien- en dat zijn we niet’.

kleuren kosmos spiriaal


Michael neemt je mee door een diversiteit van leven dat zo ver buiten het menselijk referentiekader ligt dat we ons gerust mogen vergelijken met een vis in een glazen kom. Ook laat hij je kennismaken met de kracht in ons: ‘We zijn echt schitterende metafysische multidimensionale onsterfelijke wezens van Licht en Liefde. We moeten nog een heleboel leren over onze persoonlijke kracht’. Het eerste hoofdstuk is een Galactisch tripje. Heb je ooit van bewegende sluiers van licht gehoord? Ik nog niet. Hemelse tuinen, schitterende wezens, onvoorstelbare kleuren, fotonenvlokken, de Melkweg, ruimtebroeders, de hogere frequenties van de nieuwe tijd, maar ook de pijnappelklier, het brein, het bewustzijn, het ontstaan van levensvormen, en zoveel meer komt aan bod. Steeds gaat het om liefde en hoe elke handeling zijn impact heeft op alles. Een kleine beslissing kan alles veranderen.

Het is warm. Een drukke vrijdag komt tot rust, ik verheug me om verder te lezen. Ik nestel me in de tuin en tuimel met Michael door de kosmos. Aan de nachtelijke hemel schitteren ontelbare sterren. Eén helder verlichte ster trekt mijn aandacht. Er gebeurt iets vreemds. De ster deelt zich. Deze twee delen drijven uit elkaar. Ik knipper met mijn ogen. Zie ik dubbel? Voor de zekerheid zet ik mijn bril op. Weer zie ik eerst een ster en dan zijn het er twee. Ik beweeg mijn hoofd, de sterren bewegen mee. Hug? Naar rechts, naar links. Ik maak een sprongetje. De sterren springen mee. Ik richt me op een andere ster, hetzelfde herhaalt zich. Wat is dit? Heeft iemand misschien iets in mijn drankje gedaan? Neen, dat kan niet. De volgende avond kijk ik weer naar de sterren. Weer gebeurt hetzelfde. Ik heb geen idee wat ik hiervan denken moet. Ik ga maar op tijd naar bed.

kleuren liefde spiriaal

Ik ben toch best wat gewend. Ik heb zoveel mensen met verbazingwekkende verhalen ontmoet. Tijdens de healings met Paul heb ik zo vaak liefdevolle wezens om mij heen gevoeld. Het is ‘for real’. Ondertussen is er veel veranderd. Ik heb een dieper besef van wie en wat ik ben. Oordelen begint saai te worden. Dingen waar ik vroeger van tegen het plafond aan vloog raken me niet langer. De sluier tussen realiteiten lijkt meer en meer op te lossen. Veel gaat mijn verstand te boven. Zoals bijvoorbeeld afgelopen zondag. ’s Ochtends was er een groepshealing. Er wordt aan mijn hoofd gewerkt en ook aan de zijkant van mijn nek. Het is de eerste keer dat ik me beetje duizelig voel, maar ik ervaar het als prettig. Na afloop vertellen mensen over wat ze hebben meegemaakt. De achterste rij is kennelijk de zone waar ‘operaties’ worden uitgevoerd. Er is iets met lichtbuizen gedaan. In het midden zijn de fysieke sensaties minder, maar het gevoel van vrede is des te sterker. De mensen die vaker komen vertellen over het positieve effect op hun leven. Paul is na afloop erg tevreden. Hij ziet precies wat gaande is. Ik kan alleen maar voelen wat er met mij is gebeurd. Hij kust een aantal mensen de hand als uiting van compliment, iets in de trant van: ‘Wacht maar eens af van wat er nog met jou gaat gebeuren’. Hij heeft het dan over niets anders dan het betreden van wonderbaarlijke werelden waar je een al verbazing bent dat het überhaupt bestaat.

kleuren zon

Eenmaal thuis zitten we in de tuin. Genietend van het warme weer duik ik in het boek van Michael die zojuist op de zon is beland. Hij beschrijft de grootsheid van de zon, het hart van ons zonnestelsel. Michael: ‘Ik besef nu dat ieder mens een zonne –ofwel hartportaal heeft, zowel in het sterfelijke lichaam als in ons onsterfelijke wezen’.

Ik ben geboeid, kijk niet op of om. Het is Paul die mij wijst op twee dikke wolkachtige strepen in de lucht. Het waait behoorlijk, maar de wolken blijven stil hangen. We horen een diepe zware toon. ‘Is dat een spaceship?’ vraag ik maar voor de zekerheid. Paul staart naar de plek, knijpt zijn ogen dicht, maakt een gebaar van ‘zou kunnen’. Voor hem is dit kennelijk een heel normale vraag. De wind neemt in kracht toe, maar pas als Paul naar binnen gaat om de ‘Giro di Italia’ te kijken drijven de wolken voorbij. Het heeft een uur geduurd.

kleuren kosmos

Wat heeft het een met het ander te maken? Ons bewustzijn is aan het veranderen. Michael Roads schrijft dat er rond 2012 wel degelijk iets is gebeurd. Vlak van tevoren begon het verhaal van Paul. Michael is een van de eerste pioniers op dit gebied die al vele jaren over zijn reizen schrijft. Ondertussen komen steeds meer wakkere mensen met een geopend bewustzijn tevoorschijn. Duidelijk is dat de shift in volle gang is en dat werelden die we nog niet kennen zich aan het openbaren zijn. Iets is net zolang vreemd totdat je er aan bent gewend. Voor mij was het puzzelen wat er gaande is met Paul. Het boek van Michael heeft me een inside gegeven over de weidsheid en uitgestrektheid van waar wij ons in bevinden. Het zijn niet dezelfde verhalen, of dezelfde ervaringen, maar er zijn wel overeenkomsten. Liefde is waar alles om draait. Hoe meer je liefde leeft hoe lichter alles wordt. Dan kun je voorbij de materiële vorm kijken, dan weet je dat je zoveel meer bent. Jij bent een universum, in een universum, in een universum, om uiteindelijk op te gaan in de Bron.

Jij creëert, jij maakt keuzes, elke gedachte nodigt iets anders uit. Wil je vasthouden aan het oude, of ben je klaar voor het nieuwe? Volgens Michael is er een tweespalt gaande. Twee verschillende paden die je elk brengen naar dimensies van ofwel ‘meer van hetzelfde’ of van een vreugdevol bestaan dat elke voorstelling te boven gaat. Er zijn twee manieren van leven: bewust of onbewust. De kosmische adem is voorhanden maar moet wel geactiveerd zijn, dat is wat ik van Paul leer. De versleten tijd met logge gedachten dat wij los staan van elkaar is voor velen ondertussen wel achterhaald. Michael: ‘Energie is informatie en die energie is zo universeel als ik ben, als we allemaal zijn. Ons metafysisch DNA stelt ons in staat te communiceren met vele zonnestelsels en universums. We kunnen alleen verbinding maken wanneer we een staat van bewustzijn bereikt hebben die het holistische leven volledig omarmt en wanneer we weten dat afgescheidenheid slechts een projectie van een illusie is.’

Als het leven papier is en de mens de pen, van wie is de hand die de pen oppakt om te schrijven? We zijn puur bewustzijn. Niets is onmogelijk. Sterren die zich verdubbelen en spiegelen wat ik doe. Wolken waar misschien een buitenaardse groet achter zit, Lichtwezens die ons behulpzaam zijn en in blijheid toesnellen. Ik heb nog maar wat glimpen gezien. Voor mij is het in elk geval voldoende voor het vreugdevolle besef dat, hoe vreemd en kronkelig de weg ook mag lijken, alles uit liefde is geschapen en in liefde zal terugkeren.

kleuren tijd

Het was een intens mooi en apart weekend. Terwijl ik dit buiten op de laptop schrijf staat dezelfde ster weer op dezelfde plek. Ik kijk, er gebeurt niets. Hij blijft netjes op zijn plaats. Okay, alles is weer normaal. Of toch niet? In het midden zie ik nu een heldere stip omgeven door felle stralen. Ik heb hier geen verklaring voor. Er rest mij niets anders dan het universum, zwevend op de adem van tijdloosheid, in mij op te nemen. Deze ster is als een druppel in de oceaan en is net als ik, als jij, één met de hartslag van het leven. Volgens mij is dat normaal.

Tot ziens op 27 mei bij de lezing van Michael Roads en op 5 juni bij de healing van Paul.

Liefs Lilian