donderdag 19 november 2015

Abba, ik leg mij n geest in Uw Handen /19 november 2015 / Lilian Ferru


Abba, ik leg mij n geest in Uw Handen
19 november 2015 / Lilian Ferru
Lieve mensen,

Het is waar. Ik kijk al lang geen journaal meer en kranten lezen doe ik nauwelijks nog. Ik word er altijd een beetje wee van. Het is niet zo dat ik negatieve onderwerpen vermijd of me wentel in naïviteit en onwetendheid. Ik weet wel ongeveer wat er speelt, al is het maar dat ik door allerlei websites scroll op zoek naar goed nieuws. Daarnaast geloof ik de mainstream media gewoon niet. Het is veelal gebaseerd op bangmakerij. Afgelopen week was ik ook nog eens in Groningen. We waren net op tijd om afscheid te nemen van mijn schoonmoeder. We logeerden aan de rand van een weiland. Het stormde die nacht en alles huilde zowat om het huis. Eenmaal aan haar bed, met Paul aan haar zijde, knijpt mijn schoonmoeder krachtig in de hand van haar oudste zoon. Ze is zich bewust dat hij er is, iets in haar is blij en veert op. Die avond heb ik gebeden om genade. Een paar uur later is ze rustig ingeslapen. Het heeft indruk gemaakt. Waartoe dient het? Ik denk er over na. Verbaas me opeens dat ik er nog ben. Dat ik elke morgen opsta voor een nieuwe dag. Wat is dat, de dood?


licht zonsondergang
 Thuis aangekomen hoor ik van de aanslag in Parijs. Een paar dagen later kijk ik naar een gemiste uitzending van de ‘Wereld draait door’. Eigenlijk ben ik op zoek naar het interview van Fik Meijer, over zijn boek over Jezus. Ik zit in de verkeerde aflevering en zie een fragment met interviews van moedige mensen die vertellen dat ze zich door het drama in Parijs er niet onder laten krijgen. Vrijheid is heilig. Als even later vuurwerk afgaat, stuift de verzamelde menigte verschrikt uiteen. Men rent door de bloemen en kaarsjes, neergelegd uit respect voor de slachtoffers. Ook dat maakt indruk. Al die angst. Ondertussen ben ik verdiept in de historische uitleg van Fik Meijer die een poging doet om het leven van Jezus geschiedkundig te reconstrueren. Zijn portret van Jezus is wat mij betreft ver van volledig, maar de gruwelen van de Romeinse bezetters, de barbaarse toestanden, de martelingen en kruisingen, de slinkse en corrupte politiek van die tijd. Ja, dat zal vast zo zijn geweest. Wat is er veranderd sindsdien, behalve dat we mensen niet meer letterlijk aan het kruis nagelen? De wereld van het ego is inderdaad een hel.

10994434 961944097213730 5722654848921204252 n
Dan lees ik iets moois. De apostel Marcus beschrijft hoe Jezus zich tot Zijn Vader wendt en het Arameense woord ‘Abba’ gebruikt. ‘Abba’, zegt Jezus in het Hof van Gestemane. ‘Abba, Vader, voor U is alles mogelijk. Ik leg mijn geest in Uw Handen’. Ik smelt, mediteer op het woord, schuif de associatie met de bekende popgroep terzijde. Abba, het proeft zacht tussen mijn lippen. Het heeft een onschuldige smaak en wijst op respect en intimiteit. Het klinkt naar Babba, dat ik doortrek naar Babbo, Italiaans voor Vader. Het ruikt naar nestgeur, naar afkomst, naar overgave. Het woord ‘God’ is voor velen beladen met een straffende en veroordelende klank en is sterk verbonden met de Rooms Katholieke Kerk. In Gods naam zijn vele oorlogen gevoerd en tig mensen om het leven gebracht. Dat gebeurt nu weer, maar dan met Allah. Ik weet niet waar religieuze oorlogen voor dienen. Voor mij is het een raadsel hoe de mind werkt die voor zichzelf rechtvaardigt dat de Schepper deel heeft aan moord, aan ellende, en aan oneindig verdriet. Dit alles kan onmogelijk de Wil van de Vader zijn. Dit is juist de afwezigheid van God.

licht jezus
 Hoe moet je dit alles dan interpreteren? ‘Een Cursus in Wonderen’, is gelukkig duidelijk. De eerste les maakt meteen korte metten met alles wat wij er op loslaten. ‘Niets wat ik zie betekent iets’. Les twee: ‘Alles wat ik zie heeft de betekenis die ik er aan geef’. In de wereld is er altijd wel iets om ontsteld over de zijn. Maar wat als je het laat zijn? Wat je als je je oordeelt opschort? Wat weten wij van het Grote Plan? Ik heb in elk geval geen flauw idee. God is liefde, dat weet ik wel. Ik weet ook dat God geen oorlogen, geen aanslagen, geen dood, geen ziekte, en geen lijden heeft geschapen. Wat God niet heeft geschapen kan dus geen werkelijkheid zijn. Alles is liefde, dat is de enige werkelijkheid. Deze kennis opent de deur voor het ontwaken uit de droom die het leven heet. En Parijs dan? Ook daar is de Cursus helder in. Alles is liefde of een roep om liefde. Dus iets vraagt om liefde en wil gezien en genezen worden. Hoe kun je genezen? Door te vergeven. Vergeving is genezing. That’s it. En wat doet de massa? Ik hoef maar een blik op de kranten te werpen als ik in de rij van de supermark sta. Grote zwarte pagina’s met stemmingmakerij. Daar ben ik snel klaar mee. Ik heb zo mijn eigen doos die ik open trek voordat ik bij de kassa ben. Ik kijk naar de headlines, de koppen die mij toeschreeuwen over de ellende van de wereld. Jij bent drie. Ik tel naar twee. Dan ben ik bij een, bij mijzelf. Ik neem mezelf terug in eigendom. Ik ontrek mijn geloof hier aan. Ik doe niet mee. Vervolgens laat ik de Hoʻoponopono zinnen er op los: ‘Ik hou van jou, het spijt me, vergeef me alstublieft, dank je’. Als ik dan nog niet aan de beurt met mijn boodschappen ben, sleep ik de Cursus erbij: ‘Ik zegen de wereld, want ik zegen mijzelf’. Tegen de tijd dat ik naar auto loop heb ik nog maar één antwoord op alle beroeringen: ‘Wees stil en weet: Ik Ben God!’

licht14
Maar toch, thuis aangekomen merk ik dat de verhalen, hoe zijdelings ook, toch in mijn hoofd zitten. Daarnaast moet ik nog bijkomen van het afscheid van mijn schoonmoeder. Steeds houd ik mezelf voor dat de dood niet bestaat. God heeft het eeuwige leven geschapen. Wat mijn ogen mij laten zien is niet de waarheid. Dit is de schaduwwereld. Voorbij deze wereld is de wereld die ik verlang. Dat is waar vrede en vreugde heerst en waar gemis niet kan bestaan. Wat kunnen wij dan doen? Ik voor mijzelf wil elk oordeel loslaten en de wereld bevrijden van al wat ik haar heb toebedacht. Oorlog gebeurt in het groot en in het klein. In families worden hele vetes uitgevochten en de laatste tijd is het weer bij velen raak. Op mondiaal niveau rammelt het aan alle kanten en gaat het er ruig aan toe. Waar moet ik vrede zoeken? In mijzelf natuurlijk. Alleen het ego kan lijden. Alleen oordeel doet pijn. Dat wat wij als werkelijkheid waarnemen is het resultaat van onze gedachten. De wereld bestaat sec gezien niet. Buiten jezelf is niets te vinden.

wakker worden
 Abba, ik wil in Zijn Armen wegkruipen, opgaan in de Almachtige. Ik wil niet bang zijn, maar kiezen voor liefde. Ik wil zeggen: ‘Hier ben ik Heer. Ik ben en blijf zoals U mij heeft geschapen. Ik heb U lief. Ik heb mijn broeders lief’. Laten we de schreeuw die door de wereld klinkt beantwoorden met liefde. Laten we stoppen met oordelen. ‘Alles gebeurt ten goede’ zo onderwijst ‘Een Cursus in Wonderen’. Dat is niet altijd gemakkelijk te bevatten en toch is het zo. Hoe vaak heb je niet dat je pas achteraf de diamanten vindt in de puinhoop van je leven? Soms is er gewoon een les te leren. Elke les is hetzelfde. Zonder liefde leef je in de illusie van afgescheidenheid en waan je je in een lichaam dat kan sterven. Dat is de grote leugen Wij zijn machtige multidimensionale wezens. Elke gedachte heeft enorme kracht. We zijn niet alleen, maar worden bijgestaan. Jezus, de Heilige Geest, de Engelen, allerlei Galactische Lichtwezens. Ze slaan ons gade terwijl alles nog eens flink door elkaar geschud wordt. Al dat niet met het licht resoneert staat onder druk en zal op de duur verdwijnen opdat de balans wordt hersteld. Er is hulp, je hoeft er alleen maar om te vragen. Je moet er om vragen!

Terwijl ik dit schrijf stormt het en tikt de regen tegen het raam. Ik hou van deze warme wind. Ik laat hem graag alles meenemen. Hij rukt de laatste dode blaadjes van de bomen en wervelt het collectieve verdriet weg. Er is geen wereld buiten mij. Alles wat ik zie moet in mij geheeld worden. We bevinden ons in één groot veld van verbondenheid. Wat de ander treft, raakt mij net zo goed. Afscheiding bestaat niet. Wat anders kan ik zeggen dan: ‘Abba, ik leg ik mijn geest in Uw Handen. Vanaf nu verwacht ik dat alleen Uw vreugdevolle dingen naar mij toe komen’.

Laten we onszelf helen, dan volgt de wereld vanzelf.

Liefs Lilian