woensdag 22 april 2015

De jonge ziel en de aarde. / 22 april 2015 / Evarien

De jonge ziel en de aarde.
22 april 2015 / Evarien

Ergens in een sterrenstelsel ver van de planeet aarde vandaan leefde een jonge ziel…

De jonge ziel woonde op een mooie, heldere, brandende ster. De ziel leerde zijn omgeving kennen en nam alle kennis op die hij kon verzamelen.

Op een dag besloot de jonge ziel om zijn eigen ster te verlaten. Hij wilde op avontuur om zijn kennis verder uit te breiden. Hij waagde de sprong en er vlogen een paar miljoen lichtjaren voorbij.

Hij kwam langs allemaal mooie sterren, tot hij uiteindelijk bij een mooie blauwe planeet aan kwam.

Hij wist niet wat voor moois hij zag en besloot om op deze plek te landen. Met zijn jonge wijsheid wist hij dat de planeet een levend organisme was en hij stelde zich netjes voor.

‘’Hoi ik ben de jonge ziel en ik kom van de sterren’’. Daarna vroeg hij de naam van de planeet.

‘’Ik ben moeder aarde zij ze vol trots’’.De jonge ziel vroeg aan moeder aarde of hij haar van dichterbij mocht bekijken. Moeder aarde antwoorden met veel enthousiasme: ‘’Maar natuurlijk jonge ziel, geniet van mijn lichaam zo lang als dat nodig is’’.

De jonge ziel dook naar beneden en vloog over de aarde. Hij zag bergen, uitgestrekte land vlaktes, meren en zeeën. Zijn geluk kon niet op, zo mooi was het. Hij vloog en vloog en wilde alles proeven, zien en weten. Hij wist niet waar hij moest beginnen.

Tot zijn verbazing zag hij iets gebeuren wat hem stil liet staan. Een groot rood licht die hem een klein beetje deed denken aan een ster, was een mooie groene boom aan het verwoesten.De jonge ziel vloog naar de boom toe. De boom was in hevige pijn. De jonge ziel was verbaasd dat moeder aarde dit toe liet en vroeg aan het rode licht waarom hij dit deed. Het rode licht vertelde dat zijn naam vuur was en vertelde de jonge ziel dat hij niets deed.

De ziel werd gefrustreerd en zij : ‘’Jawel, je doet de boom zeer’’.Het vuur merkte dat de ziel van streek was en probeerde hem uit te leggen dat hij niets deed.

De jonge ziel begreep er niets van en kreeg tranen in zijn ogen. Hij huilde al het licht bij elkaar en al huilend zij hij: ‘’ Je doet de boom pijn! Waarom ?!’’. Het vuur was even stil en zij toen: ‘’ Ik ben aan het zijn ’’. De jonge ziel kon zich niet voor stellen dat het vuur zo rustig kon blijven.

De ziel van de boom was ondertussen uit zijn lichaam getreden en bedankte het vuur en leek er vrede mee te hebben dat hij zo aan zijn einde was gekomen. Het lichaam van de boom was as geworden en lag verlaten op de grond. De jonge ziel was verbaast en snapte het niet.

Hij volgde het vuur die snel over de grond schoof en het gras zonder moeite liet verdwijnen. Het vuur had door dat de jonge ziel van streek was en hem nog steeds volgde. Hij besloot daarom aan moeder aarde te vragen of de jonge ziel ook een keer het vuur mocht zijn, om te kunnen ervaren wat het is om vuur te zijn.

Moeder aarde vond het een prima idee, ze wil graag dat alle zielen die haar aarde bezoeken een goede ervaring hebben met haar lichaam en alles wat daarbij hoort. 

De jonge ziel volgde het gesprek en was verbaasd dat zo’n machtig mooie moeder aarde het hier mee eens was. De jonge ziel wilde eigenlijk helemaal het vuur niet zijn, maar omdat moeder aarde hem dit aan had geboden kon hij dat toch niet weigeren. Dus de jonge ziel werd het vuur, hij raasde over het land, alsof hij nog in zijn oude lichaam zat. Op zijn pad zette hij alles in vuur en vlam en dat had hij pas door toen hij het land voelde veranderen in een andere vorm. De jonge ziel was niet gelukkig in dit lichaam, hoe kon hij zich nu verplaatsen als hij alles kapot maakte. De kleine ziel vroeg aan moeder aarde of hij terug in zijn zielenlichaam mocht, moeder aarde reageerde niet. Zonder dat de jonge ziel het door had vroeg moeder aarde aan de wolken of zij het wilden laten regenen.

De jonge ziel hoorde een harde klap en er begon water te stromen uit de lucht. Zijn lichaam verdween en de jonge ziel dacht dat hij zijn oude lichaam terug kreeg. Hij besefte dat hij nog steeds het vuur was alleen dan nu op een andere plek. Hij wilde niet bewegen maar kwam er al snel achter dat als hij niet zou bewegen dat hij naar een nieuwe plek zou gaan. De aarde zag dat hij nog steeds niet snapte hoe hij het vuur moest zijn, zonder daar spijt van te hebben en besloot dat de ziel pas terug in zijn zielenlichaam mocht als hij snapte wat het was om het vuur te zijn.

De jonge ziel was dood ongelukkig en hij deed zoveel dingen pijn, hij verwijderde zoveel zielen van hun huidige vorm, hij luisterde naar het geschreeuw van alles dat hij aanraakte. Maanden gingen voorbij en de kleine ziel had nog steeds niet begrepen wat de vorige ziel van het vuur hem had verteld.

Op een avond was hij aan het bubbelen in een vulkaan, spoedig zou deze uitbarsten en alles op het eiland waar hij was, veranderen in gesteente. De jonge ziel kon niet met het idee leven dat hij dat zou doen. Hij vroeg aan moeder aarde waarom hij dit moest doen. Maar moeder aarde antwoorden niet. De jonge ziel bleef maar zeggen dat het zijn schuld zou zijn als hij dit zou doen.

Tot op een zeker moment hij zich herinnerde wat de boom had gezegd toen zij dood ging, ze was dankbaar. De jonge ziel bedacht zich dat hij nooit geluisterd heeft naar de bomen en planten die hij op zijn pad had verwoest. Hij heeft alleen het geschreeuw gehoord en was zo bezig met zichzelf de schuld te geven dat hij de dankjewel van de zielen niet had gehoord.

Hij zij tegen zichzelf: ‘’maar ik kan er toch niets aan doen dat ik het vuur ben’’.Hij besloot de situatie eens anders te gaan bekijken en werd één met de vulkaan en al bubbelend voelde hij deze vorm groeien. Hij bleef bij zichzelf en besloot geen mening te hebben over wat er nu ging komen. Een aantal dagen later was het zover het lava vloeide over het land. Dieren, planten en bomen deelde hun tranen omdat de lava hun huidige form opslokte. De zielen die uit deze vormen kwamen waren blij en gelukkig. Zij bedankten de lava voor het zijn en dat de lava hun een nieuwe ervaring had gegeven.

De jonge ziel realiseerde dat hij zelf eigenlijk niet iets deed maar dat het de lava was die hij ervoer in het moment. Maar dat was niet alles, hij gaf andere zielen een ervaring waar ze dankbaar voor waren.

Hij riep naar moeder aarde om zijn ervaring te kunnen vertellen.
Moeder aarde luisterde naar zijn enthousiasme en zijn ervaring. Na zijn verhaal vroeg zij aan hem of hij zijn zielenlichaam terug wilde.

De jonge ziel wilde graag terug in zijn zielenlichaam maar zei tegen moeder aarde dat er eerst een andere ziel moest komen om hem over te nemen. De jonge ziel vond het belangrijk dat ook andere zielen de kans zouden krijgen om het vuur zijn te ervaren. 

Moeder aarde regelde een nieuwe ziel en gaf de jonge ziel zijn zielenlichaam weer terug.
De jonge ziel was heel trots en vrolijk! Hij had zo iets waardevols geleerd.
Hij bedankte de aarde en de oude ziel van het vuur voor deze mooie kans.

De jonge ziel was nog lang niet klaar met leren en besloot om verder over de aarde te speuren naar een nieuwe ervaring.  

Veel liefs,
Evarien