Zodra je jezelf aan de kant van de meerderheid ziet staan, wordt het de hoogste tijd om een pauze in te lassen en hierover na te gaan denken. De kans is namelijk zeer klein dat je daar de waarheid zult vinden.”

Mahatma Ghandi.


dinsdag 8 april 2014

Jeshua "De Mens Jeshua: De Vroege Jaren" April 2014 Judith Coates

Jeshua

"De Mens Jeshua: De Vroege Jaren"
April 2014 / Judith Coates

Geliefde, zou je graag willen horen over mijn leven? Ik zal je vertellen over mijn vroege leven van tweeduizend jaar geleden. Ik hoor jou vaak vragen, en dat je wilt weten, "Hoe zag jouw leven eruit? Was het werkelijk zoals opgenomen in de Heilige Geschriften?" Deels, ja, en deels een beetje anders, omdat een ieder van jullie je eigen werkelijkheid hebben zoals jij jouw eigen hologram en jouw eigen werkelijkheid begrijpt, en anderen mogen naar jouw leven kijken en mogen het anders zien dan jij dat doet.


Mijn waarheid --kleine letter 'w'-- is het verhaal dat ik met jullie ga delen. Het is hoe ik dat leven begreep en hoe ik dat leven nu begrijp. Die incarnatie begon werkelijk zelfs voordat er vorm was, omdat het uitbreidde, zoals je levens uitbreiden, terug in de afstamming, terug in wat ik noem een afstamming van Gedachte, zodat toen ik het op mezelf nam om een gestalte als het kind te nemen, ik al een geschiedenis had. Ik had al een geschiedenis van een ruimtelijke afstamming, omdat ja, ik reisde welzeker in wat jullie nu zouden identificeren als ruimteschepen en ik maakte deel uit van wat jullie zouden begrijpen te zijn, de buitenaardsen, omdat ik niet al mijn levensspannen op heilige Moeder Aarde leefde.


Ik heb verschillende levens op heilige Moeder Aarde geleefd omdat Zij een prachtig wezen is, maar er waren levensspannen, incarnaties van uiteenlopende gedaanten, die op andere hemelse wezens waren--jullie zouden hen planeten noemen. De vorm van incarnaties was anders, wat in overeenstemming was met op wat voor planetaire massa ik ook was. Er waren tijden toen ik de energie van de geest gebruikte om te bereizen, wat jullie nu zouden begrijpen grote afstanden in de ruimte te zijn. 

Dus voordat ik ertoe kwam om bij Mary en Joseph te zijn, had ik een grote afstamming aan ervaring, net zoals jullie dat hebben, en er zijn tijden in wat jullie noemen jullie huidige leven wanneer je de ervaring oproept dat buitenaards zou zijn. Soms vraag je je af, "Hoe wist ik dat?" Wel, je wist dat omdat het diep binnenin jouw ziel is.

Er was overeenkomst dat ik een incarnatie zou hebben in een bepaalde tijd van onenigheid. Jullie hebben de geschiedenis van hoe Joodse mensen in divisies opgesplitst werden wat betreft de religie, hoe de ene God aanbeden zou moeten worden, en er waren zeer strikte regels.

Dan hadden jullie de Essenen die deel uitmaakten van de Joodse cultuur en afstamming, maar zij waren veel meer bezig met het spirituele begrijpen van wat jullie nu zouden noemen de metafysica--voorbij het fysieke--omdat er een geschiedenis was, wederom, een afstamming voor hen van meesters die een wegenkaart en enige aanwijzingen gegeven hadden.

En dan hadden jullie natuurlijk de Romeinen, die zeer veel op macht en dominantie uitwaren; niet zij allemaal, maar het collectieve bewustzijn wilde gezien worden als zeer sterke leiders, in controle. Jullie hebben de nakomelingen van de Romeinen op deze dag en in deze tijd, en jullie kennen degenen waarover ik spreek.

Dus er was overeenkomst dat ik een incarnatie zou nemen in die tijd en een wereld binnenkwam die niet zo heel erg anders was van wat jullie op deze dag en in deze tijd hebben, waar er verdeeldheid was, en waar er liefde was onder de mensen die elkaar na stonden in de familie-eenheden, en nochtans zelfs verdeeldheid binnenin familie-eenheden, hetzelfde als dat jullie in deze tijd hebben.

Mijn geboorte was, op het wereldse vlak, zeer normaal. Ik werd op dezelfde manier vanuit een vrouw geboren als jullie. Ik had in mijn weten en begrip dat de fysicaliteit niet alles was dat er is, en ik leefde als de baby meer uitgebreid voorbij het fysieke. Er was een groep van vrienden--oude, oude vrienden--die geen woorden nodig hadden om met elkaar te communiceren, en zij wisten dat ik eraan kwam. Zij wisten ook dat wij in vele andere levensspannen samen gereisd hadden, dus kwamen zij om mij te verwelkomen--de wijze mannen, de magus, zoals zij genoemd werden; magisch in de ware betekenis van voorbij het fysieke gaan.

Zij wisten dat ik gekomen was om een leven te leven dat als een voorbeeld zou zijn. Welnu, het was niet allemaal in het script voorafgaande aan de tijd uitgeschreven. In feite, het meeste van mijn leven, zoals dat van jullie, was open voor vooruitgang. Dat is waarom ik zo vaak over vooruitgang spreek. Het was open voor keuze als tot wanneer en hoe en wat ik zou kiezen. Het was zeer interessant. 

Gedurende de eerste paar jaren groeide ik op zoals kleine menselijke jongens groeien, en ik was behoorlijk gelukkig om in het lichaam te zijn en zeer gelukkig om voorbij het lichaam te zijn, omdat ik wist, net zoals jullie kleintjes--velen van hen op deze dag en in deze tijd--begrijpen dat zij niet slechts het lichaam zijn.

Ja, het lichaam zal schreeuwen, en zij zullen schreeuwen wanneer zij honger hebben of als zij zich oncomfortabel voelen of als zij iets nodig zijn. De baby moet nog het geluid van de taal leren die van de cultuur is waar zij in geboren werden, en dus zetten zij een keel op hetgeen altijd de aandacht krijgt en er wordt dan voor hen gezorgd. Ik deed hetzelfde.

Jullie hebben het verhaal van ons vertoeven, voor een poosje, in Egypte, en toen wij naar Nazareth terugkeerden en mijn vader Joseph het timmerwerk weer oppakte. Ik was zeer gelukkig een Joodse moeder te hebben die vele vrienden had. Zij was zeer uitgaand--is dat nog steeds. Zij had vele vriendinnen met kleine kinderen die ook de begeleiding hadden om gedurende een poosje weg te gaan totdat het veilig was om terug te keren, en dus had ik een overvloed aan speelkameraadjes en had ik nooit gebrek aan gezelschap.

Ik speelde, ik klom in bomen, ik sprong in het stromende water, ik zwom; niet zo goed als mijn neef John, omdat hij negen maanden ouder was dan ik en ook van een andere lichaamsbouw, hoewel ik groeide om langer dan 1.80 m te worden. 

Ik leerde het vak van timmerman van mijn vader Joseph. Het was een goed vak om te kennen, maar ik wist dat het niet mijn ware volledige roeping was. Toen ik zeven was ging ik studeren met mijn geliefde vriend en leraar, degene die bekend is als Judith, in de Essenen groep welke in de Berg Carmel leefde. Zij was één van mijn leraren, maar niet de enige.

Hoe wij studeerden in deze dagen was om de oude geschriften te lezen en te kopiëren die voor ons achtergelaten waren vanuit andere eeuwen van begrip. Dus plichtsgetrouw deed ik hetzelfde. Ik las en kopieerde, en met het kopiëren werd ons geleerd om de woorden uit te spreken terwijl wij hen opschreven zodat de informatie zeer diep binnen door zou dringen, alle fysieke zintuigen gebruikend. Ons werd ook geleerd om ons "af te stemmen" op de meesters die de manuscripten geschreven hadden, meesters die ik van een lange tijd geleden zag te zijn.

Welnu zij waren, natuurlijk, precies daar aanwezig, omdat er geen afscheiding is. Dus begeleiden zij mij ook net zoals de fysieke leraren. Er waren tijden toen ik zeer geïnteresseerd was in wat ik kopieerde en las. Het was zoals, "Oh, echt?" hetzelfde zoals jij je zou voelen als jij iets zou lezen dat eeuwen geleden geschreven werd en gekopieerd werd door deze meesters van schijnbare andere meesters, zoals jij een afstamming van de tijd begrijpt, de lineaire tijd.
Er waren opwindende dingen te bestuderen, en dan waren er andere dingen waar ik gewoon niet in geïnteresseerd was, hetzelfde als wanneer je naar school gaat en je hebt bepaalde onderwerpen waarover je echt opgetogen raakt en sommige andere die je gewoon doet omdat je dat moet.

Ik was zeer geïnteresseerd in bepaalde aspecten, één van hen zijnde de Eensgezindheid van al het leven en het weten op een zeer diep niveau dat al het leven verbonden is door energie en via energie. Ik wist dit als een klein kind--op drie, vierjarige leeftijd--toen ik geconfronteerd werd met een vogel die nogal kortzichtig was geweest en tegen de stam van een boom aangevlogen was in plaats van op één van de takken te landen. Ik noem hem kortzichtig. Hij was een beetje KO, en zag er dood uit.

Mijn speelkameraad zei, "Maak je daar niet druk om; het is dood; schop het gewoon de greppel in en laat het daar liggen." Maar ik voelde dat er nog steeds leven was. Er is altijd leven. Dus pakte ik de vogel op en hield het in mijn hand en ik kon voelen, ondanks dat het voorkomen was dat het het lichaam losgelaten had, dat deze teruggeroepen kon worden, hetzelfde als later toen daar een oproep van Lazarus was om uit de tombe vandaan te komen.

Het leven in de vorm is altijd daar als er de bereidheid en de verbinding van Eenheid is. Dus hield ik de vogel in mijn handen, en na een poosje was daar iets van een fladderen. De vogel keek naar me op, en ik zou willen zeggen dat het glimlachte en wegvloog. Mijn speelkameraden waren een beetje verrast, maar zij zeiden, "Oh wel, hij vloog zichzelf bewusteloos, en de warmte van jouw handen bracht hem terug naar het leven." Geloof varieert. Maar hij kwam terug, en ik denk welzeker dat hij glimlachte.

Mijn speelkameraden zagen de glimlach niet en zij gaven er ook niet echt om, omdat wij middenin het spelen van een spel met een bal zaten. Ik vraag me af waar dat spel uit voortgekomen is? Misschien dat er een tijd geweest is terug in de afstamming toen sommigen, als de meesters scheppers die wij zijn, gedacht hebben om een zon te vangen en het ergens naartoe te gooien en om dan een nieuw planetair systeem voort te brengen.

Dus als een jongeman had ik een overvloed aan speelkameraden, sommigen van hen waren in dezelfde dingen geïnteresseerd als ik dat was; anderen waren dat niet. Maar totdat ik naar de Essenen gemeenschap ging, waren degenen daar meer afgestemd op de uitgebreidheid--ik ga het niet hoger of lager noemen, maar ik ga het uitgebreid begrip van het leven en van energie noemen. Zij waren degenen met wie ik opgroeide vanaf de leeftijd van zeven tot twaalf jaar, met de Essenen de oude manuscripten bestuderend, de energie van de natuur, buiten in de natuur zijn, bij het stromende water zitten en het gewaarworden als vloeibare energie en de snelheid van die energie voelend, en kijken naar de planten die langs de stroom groeiden, en kijken naar de planten die in het water waren, hoe zij zouden buigen wanneer er een aanzienlijke toevloed van water aankwam zoals in jullie seizoen van de lente.

Er zou een grote toevloed van water zijn, en wij keken naar het riet als het zou buigen en niet breken. Er was een inzicht daarin, dat als jij stand houdt en je zegt, "Dit is hoe het moet zijn," en je accepteert je klappen, zeggende, "Wel, ik ben zeer sterk, en dit is wat ik geloof, en jullie gaan het niet uit me vandaan slaan," oké, dat is één manier om het te doen.

Maar als je zoals het riet bent dat met het water mee kan buigen, dan accepteer je de klappen en de blauwe plekken niet. Dat leerde ik; ik incasseerde een paar klappen en ik begreep de blauwe plekken. Ook, als een kleine jongen, van twee jaar oud, herinner ik me dat ik rende en viel. Jullie hebben deze dagen de geplaveide straten. 


Wij hadden gewoon de natuurlijke wegen, en soms water en stenen en uitstulpingen en zou je kunnen vallen, en ik deed dat, en ik ontvelde mijn knie; dat was niet zeer plezierig. Ik rende naar mijn moeder toe en huilde, "Mijn knie doet pijn.' En een goede Joodse moeder zijnde, wist zij hoe het weer beter te maken. Ze deed er een bepaald zalfje op, maar het was niet het zalfje dat het hielp genezen. Het was wat zij deed met de energie van haar hand op de knie en de wetenschap dat het zou genezen.

Dat is waar jullie genezing vandaan komt. Ieder soort van genezing komt vanuit de overtuiging en de wetenschap dat genezing kan gebeuren, dat het aan het gebeuren is, dat het heel wel in voortgang is. Zelfs als het enig bewijs laat zien dat het anders is, is het heel wel in voortgang, omdat er een zeer diep ingeworteld geloof in de tijd is vanuit de generationele lering, een geloof in de tijd en een geloof in het proces.

Welnu, in waarheid, hoeft er geen proces te zijn. Het kan ogenblikkelijk zijn. Dat is waarom je de ogenblikkelijke genezing kunt hebben waarover geschreven werd in jullie Geschriften. Maar er is aldus een diep vastgehouden geloof in de tijd en het proces van de tijd, want wat genoemd wordt het begin doorgaand naar het midden naar de voltooiing, dat men het gevoel heeft dat er een proces moet zijn voor alles.

Dat is oké, maar het kan ook versneld worden. Je kunt doen wat jullie noemen de 'fast forward' (snel vooruit). Je doet de fast forward wanneer je vooruit naar de toekomst kijkt en je zegt, "Ik kan mezelf sterk en gezond zien. Ik kan mezelf zien lopen, en dat ik gemakkelijk functioneer." Met ieder soort van fysieke "uitdaging" kan jij jezelf vooruit plaatsen naar een tijd wanneer je genezing kent, wanneer jij jezelf ziet zijnde heel en in staat om te doen wat het ook is dat je wilt doen zonder problemen van het lichaam.

Het probleem is niet daar in de toekomst; het is weg, en je kunt jouw genezing nu hebben. Als je ooit nadenkt over de genezing, of als wie van jouw vrienden dan ook naar je toekomt en vraagt over genezing, laat hen misschien een jaar, twee jaren, vooruit kijken, wat voor tijdsperiode het ook is die zij kiezen, en zichzelf als genezen zien, en weet dat zij "erin zullen gaan groeien", dat dat hun werkelijkheid gaat zijn.

Misschien voelen zij het niet in de huidige tijd, maar zeg over drie maanden, zes maanden, iedere tijd die je kiest--er is geen rechter die zegt dat het twee jaren moet zijn, drie maanden, zes dagen, tien uren, wat dan ook--plaats jezelf gewoon voorwaarts in/naar die tijd en zie jezelf als genezen.

Op de leeftijd van twaalf jaar … jullie hebben het verhaal in jullie Geschriften waar wij een karavaan maakten, mijn moeder en mijn vader Joseph en enige van de buren en vrienden, en dat we naar de tempel in Jeruzalem gingen, omdat ik meerderjarig werd, zie je. Ik was twaalf, bezig een man te worden. Dus ik ging en deed wat jullie nu noemen mijn 'bar mitzvah' en werd een man.

Toen kreeg ik vragen. Wel, ik bedoel, welbeschouwd, hier was ik, een man. Ik zou alle antwoorden moeten kennen, dus had ik het gevoel dat ik van degenen die alles "wisten" het één en ander te weten moest komen, inclusief alle antwoorden. Dus ik had vragen, en ik stelde ze, en ik kreeg antwoorden. Maar de antwoorden waren niet altijd wat ik wist waar te zijn. Ik wist dat er iets meer was.

Maar de autoriteiten zeiden, "Nee, dit is hoe het is. Dit is wat er aan mij geleerd werd. Dit is hoe het is. Jij denk dat je een man bent, maar je komt nog maar net in/naar het zijn van een man." Dus nam ik hun antwoorden op aanraden en besprak ik met hen zoveel als dat zij zouden willen bediscussiëren. Zij waren echt niet erg geïnteresseerd in ook maar iets meer te weten dan wat zij al wisten, maar we hadden enige goede discussies. 

Jullie hebben het verhaal hoe mijn moeder en vader overal naar mij zochten in de karavaan terwijl zij naar huis gingen. Ik was nog steeds in discussies. Zij kwamen voor mij terug, en ik zei tegen hen, "Wisten jullie niet dat ik voor mijn Vaders zaken hier moet zijn?" met andere woorden, "Ik moet alles ontdekken dat ik kan van degenen die verondersteld worden het te weten. Ik moet hier zijn. Nu dat ik een man ben, moet ik de antwoorden weten."

En zij zeiden, "Oké, maar vertel ons eerst of je langer gaat blijven," zoals de meeste ouders zouden zeggen. Want zie, op sommige manier was het een zeer normale opvoeding, en ik was zeer, zeer gelukkig om Mary als mijn moeder te hebben, een geweldige Joodse moeder. Zij wist alles af van de wetten van de Joodse cultuur, en zij kende ook het metafysische/onstoffelijke, net zoals mijn vader Joseph dat deed.

Toen was het voor mij tijd om in het buitenland te gaan studeren. Ik had met de Essenen gemeenschap in Berg Carmel gestudeerd en ik had de Meesters in Qumran bezocht en daar de manuscripten gelezen. Ik had gelezen en gekopieerd, ik had gesproken, ik had alle oude manuscripten hardop gelezen, en ik had de priesters in de tempel vragen gesteld, maar ik wilde meer weten. Dus ging ik op pad met een karavaan met de kamelen om naar het buitenland te reizen om met de meesters in andere landen te studeren.

Het was een opwindende tijd voor mij. Het was een angstig tijd, omdat ik nu een man was. Nu was het voor mij tijd om er alleen op uit te trekken. Maar, weet je, thuis zag er echt, heel echt goed voor mij uit, en ik was niet echt zeker, maar het was gearrangeerd dat ik zou gaan, en dus deed ik dat. Ik had meer vragen en ik kreeg meer antwoorden.

Ik ontmoette geweldige genezers en leraren en mensen die door hetzelfde proces gegaan waren van vragen en zoeken en uiteindelijk hun waarheid vinden, en zij deelden met mij hun waarheid. Nu, jullie hebben de rest van het verhaal geschreven staan in jullie Heilige Geschriften over hoe ik de twaalf discipelen verzamelde, behalve dat er meer dan twaalf waren en zij waren niet allemaal mannen. In onze volgende boodschap zullen we dat deel van mijn leven behandelen.

Word vervolgd...

- Jeshua ben Joseph (Jezus)
in expressie via Judith


Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/
http://www.oakbridge.org/articles.php