Zodra je jezelf aan de kant van de meerderheid ziet staan, wordt het de hoogste tijd om een pauze in te lassen en hierover na te gaan denken. De kans is namelijk zeer klein dat je daar de waarheid zult vinden.”

Mahatma Ghandi.


donderdag 31 oktober 2013

Het Pleiadische Perspectief over Ascentie - Boek IV - Deel I 28 Oktober 2013 / Dr. Suzanne Lie

Het Pleiadische Perspectief over Ascentie - Boek IV
"Het Leven Binnenin de Nieuwe Aarde"
Deel I
28 Oktober 2013 / Dr. Suzanne Lie
 
Moeder Gaia
Mytrian Spreekt:
Toen ons verteld werd om onze kern binnen te gaan werd er iets binnenin ons tot actie aangezet. Spontaan, zonder zelfs maar een intentie aan onze zijde, versmolten de twee componenten van Mytria/Sandy en Mytre/Jason in/naar het ene wezen waarvan wij hoorden dat het Mytrian genoemd werd. We waren nauwelijks vertrouwd geraakt met de versmelting van Sandy/Mytria en Jason/Mytre toen we plotseling transmuteerden in/naar Mytrian.
Mytre en Mytria hadden een gelijkaardige ervaring toen wij/zij met de Arcturiaan als wervelingen van licht stroomden. Zij versmolten ook in/naar hun Goddelijke Aanvulling. Maar, de toevoeging van het Jason en Sandy bewustzijn maakte deze versmelting uniek. We hoorden binnenin dat vele verschuivingen en veranderingen zich voordeden wanneer het ook was dat een nieuwe expressie van onze wezenlijkheid terug versmolt in/naar de ENE van onze Multidimensionale ZELF.

Onze versmelting in/naar Mytrian was uniek voor zelfs Mytre en Mytria omdat het zich voordeed zonder de begeleiding van de Arcturiaan of binnenin de veiligheid van de Violette Tempel. Ook, waren wij vormeloos toen onze versmelting in/naar de grotere Eenheid gebeurde. Gelukkig, hoewel wij zonder vorm waren, voelden wij onmiddellijk de overgang.
Voorheen, waren wij twee wezens van zuiver bewustzijn die met elkaar wervelden en vervlochten waren. Nu, waren wij één staat van zuiver bewustzijn met een groot besef van ontelbare multidimensionale expressies van ZELF. Elke van deze expressies vervlocht zich en zij wervelden door elkaar heen terwijl ook een duidelijke toegangscode gehandhaafd bleef.
Deze toegangscode was een frequentie van licht waardoor die expressie binnengegaan en ervaren kon worden. Wij beseften dat elke van deze ontelbare werkelijkheden van ZELF in oneindigheid "online" bleven met een oneindig mogelijk aantal van "lichamen/vormen" waar wij in konden glippen om die specifieke werkelijkheid te ervaren. Al deze werkelijkheden, alsook vele die wij nog niet geïdentificeerd hadden, bestonden binnenin de stroom van de ENE ongeveer zoals druppels water binnenin een oceaan bestaan.
Deze werkelijkheden waren identificeerbaar door een bepaald "gevoel". Wij wisten instinctief dat dat gevoel/die emotie de lichtcode/gedachte zou identificeren. Dan, wanneer wij ons aansloten bij het gevoel en de gedachte zouden wij die werkelijkheid binnengaan. Wij werden verleidt om enige van deze ontelbare werkelijkheden te bezoeken, maar we beseften dat de kleuter Gaia gevonden moest worden.
Het binnengaan van onze kern was meer ontvankelijk wanneer wij ÉÉN bewustzijn vasthielden. Nochtans, waren wij nog steeds zonder vorm, dus moesten wij de kern van ons bewustzijn vinden. Wij wisten dat deze kern iets te maken had met onze versmelting in/naar Mytrian en ons nieuwe besef van de lichtcodes.
Als iedere werkelijkheid een lichtcode had, dan moest Mytrian ook een lichtcode hebben. Misschien konden wij de lichtcode voor Mytrian herkennen, alsook voor de tevoorschijn komende werkelijkheid die net zo vormeloos was als ons. Misschien was het gemakkelijker om die code eerst te voelen. Wij concentreerden ons op onze gevoelens, en we vonden een vreemde mix van verlichting en verwarring.
Ja, de verwarring zouden Jason en Sandy's bijdrage moeten zijn. Wij beseften dat wij onze nieuwste aankomsten naar onze Multidimensionale ZELF onvoorwaardelijke liefde moesten sturen. Gelukkig, reageerde onze Arcturiaanse essentie onmiddellijk door Jason en Sandy te verwelkomen met een toevloed van onvoorwaardelijke liefde. Deze onvoorwaardelijke liefde verbond Sandy en Jason volledig met onze ZELF en creëerde een immense vergroting van onze multidimensionale uitstraling.
Wat wij eens waarnamen als een klein gloeiend licht, aangezien onze enige "vorm" nu een enorm groot licht was dat zo vermengd was met deze nieuwe werkelijkheid dat onze kern en de kern van deze tevoorschijn komende wereld ÉÉN waren. Op dit punt werden onze nieuwe expressies van Jason en Sandy zeer behulpzaam. Zij herinnerden zich nog steeds de ervaring van het in een vorm "zijn". Vandaar dat, zij ons eraan konden herinneren om "onze aandacht om te keren om binnenin te kijken."  
Deze verandering van houding voorzag ons met het gevoel van gecentreerdheid en degedachte van "de kern vinden". Onmiddellijk, waren wij binnenin wat toescheen te zijn een gigantisch kristal. Feitelijk, waren wij het gigantische kristal, en hoorden dat dit kristal het Zaad van Gaia was.
Wij hadden niet overwogen dat een kristal een zaad zou kunnen zijn, maar terwijl wij het rondom ons heen voelden groeien en veranderen, begrepen wij het concept volledig. Net zoals een zaadje eerst diens wortelen omlaag laat gaan dan, uiteindelijk, stuurt het twee kleine spruiten omhoog, was dit kristal vermengd in het fysieke formaat van Gaia's Aardelichaam.
We keken naar boven om de spruiten van het kristal te vinden en zagen de kleuter Gaia die tegen het gigantische kristal opklom ter voorbereiding op haar geboorte in/naar de vijfde dimensionale Aarde. Wij konden de kleuter binnenin het kristal zien, haar horen giechelen en Moeder Gaia's sterke beschermende energie voelen. Maar waar was deze Moeder, vroegen wij ons af?
"Ik ben binnenin jullie," sprak Moeder Gaia. "Aangezien jullie binnenin mijn kristallen kern zijn, zijn jullie ook mij. Verder, binnenin mijn kern is de kern van de Nieuwe Aarde die altijd geresoneerd heeft met de tijdloze werelden. Velen van mijn mensachtigen hebben moeilijkheden te begrijpen hoe de Nieuwe Aarde geboren kan worden binnenin hetzelfde NU waarin het altijd bestaan heeft.
"Gelukkig, zijn mijn planten en dieren koninkrijk vrij van tijd en afscheiding. Dus, kunnen zij gemakkelijk bevatten dat de multidimensionale energiegebieden van ALLE werkelijkheden combineren en vermengen met dat wat nog steeds gehecht is aan de tijdgebonden 3D Matrix."
Wij keken toe terwijl de kleuter bij de kern van het zaadkristal omlaag gleed en in/naar de omhelzing van Moeder Gaia.
"Lieve mensen," ging Moeder Gaia verder. "Ik vraag jullie om mijn kind te beschermen en voor haar te zorgen. Ik, Moeder Aarde, heb een planetaire vorm vastgehouden voor langer dan dat jullie je voor zouden kunnen stellen en lang voor mijn expressie als een Zon. Ja, net zoals jullie heb ik een hogere vorm van een Lichtlichaam, Ik heb een hogere vorm van een Zon.
"Sol, de Zon van ons Zonnesysteem, welke mijn thuis gedurende miljoenen aan jaren geweest is, hunkert ernaar om terug te keren naar diens vorm als een centrale Zon. Dan zal onze Centrale Zon in het Pleiadische Systeem voort barsten in/naar een Grote Centrale Zon.
"Want zie lieve mensen, jullie zijn niet de enige wezens die wensen om jullie expressie van ZELF uit te breiden. In feite, zal er een Nu zijn waarin jullie zullen verlangen om jullie zelf als een planeet tot uitdrukking te brengen. In feite, is de Nieuwe Aarde welke jullie creëren (alsook ernaar terugkeren) een grotere expressie van jullie ZELF.
"Deze zijn de redenen waarom ik een baby versie van mezelf gecreëerd heb. Ik, Moeder Gaia, was bedoelt om een werkelijkheid te verstrekken waarin het tijdsgebonden formaat van afscheiding en polariteit tot uitdrukking konden worden gebracht. Aan de andere kant, zal mijn kind een werkelijkheid verstrekken welke gebaseerd is op het tijdloze formaat van eensgezindheid en eenheid.
"Deze vijfdimensionale ervaring van eensgezindheid met al het leven binnenin het NU van de ENE omvat niet alleen mijn nageslacht, maar ook alle mensachtigen en niet-mensachtigen galactische en hemelse wezens die het avontuur zullen delen van "het zijn van een planeet".
Met Moeder Gaia's woorden sprong, kleuter Gaia van haar Moeders schoot af en rende de gigantische zaadkristal op.
"Volg haar," riep Moeder Gaia. "Alsjeblieft bescherm en help haar om haar Goddelijke Concept te belichamen. Ik moet hier binnenin de kern blijven om mijn transmuterende planeet in de vorm vast te houden voor zolang als dat nodig is voor mijn bewoners om te versmelten in/naar hun hogere expressies."
Terwijl wij naar boven keken om te zien dat Moeder Gaia's kind het zaadkristal snel opging, voelden wij een grote uitputting binnenin de Moeder. In plaats van de jonge Gaia te volgen, vermengden wij ons bewustzijn in de Moeder.
"Lieve Moeder," zeiden wij, "Wij nemen waar dat u ook behoefte hebt aan hulp. Wij weten hoe armzalig uw mensen u behandeld hebben."
Moeder Gaia zwaaide ons weg en zei, "Nee, met mij gaat het goed. Net zoals mijn planten, dieren en mensen moeilijkheden hebben met het integreren van het hogere licht vanuit onze Galactische Kern, lijd ik ook aan grote uitputting. Ik kan mijn kind niet in/naar de volgende werkelijkheid volgen, aangezien ik mijn kwetsingen moet genezen/hestellen net zoals mijn mensen die van hen moeten genezen/herstellen. Volg mijn kind en zorg voor haar alsof zij jullie zelf was. Want, inderdaad, dat is zij."
Met Gaia's laatste woorden, ontdekten wij dat haar uitputting deels kwam omdat zij ons van een vorm voorzien had. Wij waren niet fysiek, maar wij waren nog niet volledig Lichtlichaam. Vandaar dat, wij met de hogere vierde dimensie resoneerden. Toen, met een uitbarsting van onvoorwaardelijke liefde en multidimensionaal licht schoot Moeder Gaia ons vrij van het zaadkristal en in/naar een enorme grote spelonk gevuld met licht.
Wij wisten dat wij nog steeds binnenin het lichaam van de Aarde waren, maar Gaia's liefde en licht had onze vorm versneld in/naar de drempelfrequentie van de vijfde dimensie. Onze vorm van licht, want wij waren nog steeds binnenin onze verenigde aanwezigheid van Mytrian, paste zich langzaam aan de hogere frequenties van waarneming aan.
Eerst, was de spelonk een lege grot gevuld met licht en een enorm groot lichaam van water. Nochtans, terwijl wij onze gewaarwordingen kalibreerden met de vijfde dimensie konden wij vele mensachtige wezens zien die ons omcirkelden en ons genezende liefde toestuurden. Deze wezens waren mensachtig met dien verstande dat zij twee armen, twee benen, een romp en een hoofd hadden.
Nochtans, op iedere andere manier leken zij zeer anders te zijn van de mensen die onze Sandy/Jason zelf gekend hadden op de derde dimensionale Aarde. Op de eerste plaats, waren zij zeer lang, misschien drie tot drie en een halve meter lang. Maar, tot onze verrassing, toen zij beseften dat hun lengte een beetje alarmerend was voor ons, pasten zij zich onmiddellijk aan om hun lengtes met die van ons overeen te laten komen.
Iets anders was dat wij door hen heen konden kijken, echter zij leken ook solide te zijn. Ook, waren hun hoofden veel groter dan de hoofden van de mensen die wij gekend hadden. Wij beseften onmiddellijk dat de grotere schedel noodzakelijk was om een veel groter brein te kunnen huisvesten. In feite, leek hun brein voorbij hun schedel te stromen en vanuit hun hoofden als een wolk van licht te stromen.
Wij merkten op dat wanneer zij met elkaar communiceerden op een telepathische manier, hun gedachten zichtbare energiegebieden voort stuurden welke iedereen in de groep met elkaar verbonden. Hoewel zij gescheiden vormen droegen, waren hun geesten en aura's onderling met elkaar verbonden.
Toen een wezen, waarvan wij wisten dat het een leider moest zijn vanwege zijn/haar enorme grote aura, dat van een resonantie van zuivere macht, grote wijsheid en onvoorwaardelijk liefde was, plotseling recht voor ons flitste, keerden zij allen terug naar hun grotere vormen. Nochtans, de "leider" leek het kernpunt te zijn van het energiegebied van communicatie dat door de groep heen cirkelde.
"Welkom," zei de leider in ons hart. "Wij zien dat jullie vanuit de Kern van de Moeder gekomen zijn. Alsjeblieft sluit je bij ons aan en wij delen onze wereld."
Met de zekerheid dat wij het aanbod zouden accepteren, draaide de leider zich om en stroomde, aangezien er geen lopen was, dwars over het grote lichaam van water heen. Wij volgden de leider en de rest van de groep volgde achter ons. 

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/