Zodra je jezelf aan de kant van de meerderheid ziet staan, wordt het de hoogste tijd om een pauze in te lassen en hierover na te gaan denken. De kans is namelijk zeer klein dat je daar de waarheid zult vinden.”

Mahatma Ghandi.


maandag 14 oktober 2013

EPILOOG "Wij Zullen het Ons Herinneren!" 11 Oktober 2013 / Dr. Suzanne Lie

EPILOOG
"Wij Zullen het Ons Herinneren!"
11 Oktober 2013 / Dr. Suzanne Lie
 
Sandy Spreekt:
“Vanuit de kerkers van vernietiging komt de hoop van nieuw leven," zeiden Jason en ik als één wezen. We keken op naar onze drie begeleiders en zeiden, "Ja, wij zullen terugkeren en voor Gaia zorgen. Wij beseffen dat Zij net zoals wij herboren werd. Maar hoe keren we terug?"
"Via de twaalfde verdieping," zeiden we allemaal in koor.

Onmiddellijk, omringt een helder licht onze verenigde vorm van Sandy en Jason. Terwijl wij ons overgeven aan het licht werden wij ons ervan bewust dat de droom, die wij ons zo hard geprobeerd hadden te herinneren, zo bekend was omdat het GEEN droom was. In plaats daarvan, was het een toekomstige ervaring die wij ons deels herinnerd hadden. Nochtans, terwijl het licht in/naar een wervelende vortex veranderde verdwenen alle gedachten over ons verleden.
Terwijl de vortex om ons heen wervelde, transmuteerde onze ENE Goddelijke Aanvulling lichaam langzaam in/naar twee lichtlichamen. Wederom, hielden wij stevig elkanders handen vast om onze diepe verbinding te voelen. Echter, nu dat onze handen van licht waren was de sensatie tamelijk anders. Wanneer wij voorheen onze handen vasthielden, voelden we twee afgescheiden handen die met elkaar verstrengeld waren, maar nu versmolten de beide handen naar één hand die wij deelden.
We glimlachten beide om deze sensatie en stonden op het punt om te proberen weer in/naar één wezen te versmelten toen de vortex ons door de "bewustzijnsdouche" heen nam. De sensaties van deze douche schenen alle emoties van twijfel en angst weg te nemen. Met deze opruiming konden wij als één wezen communiceren hoewel wij nog steeds twee lichamen vasthielden.
We waren blij om onze ervaring te delen, aangezien de sensaties van gelukzaligheid en onvoorwaardelijke liefde bijna teveel waren voor één lichaam om te bevatten. Met die gedachte, of misschien wat onze opruiming voltooid, stopte de vortex plotseling met draaien om de "juiste lift" te ontsluieren. Twee deuren van licht schoven langzaam uiteen om een ronde zaal te openbaren die gevuld wat met lichtwezens vanuit ieder gebied van onze Galaxy en daaraan voorbij.
Het was een indrukwekkende "Licht Conventie," waar hogere intergalactische wezens Gaia konden observeren, in de gaten houden en Haar helpen met Haar proces van planetaire ascentie. Terwijl de deuren zich volledig openden, dreven onze twee lichtlichamen in/naar de grenzeloze ronde zaal. Tot onze verrassing, keerden de vele wezens zich allemaal om om ons te begroeten, inclusief Mytre, Mytria en de Arcturiaan met de baby Gaia stevig in Diens armen vasthoudend. Iedereen omringde ons geleidelijk aan en verwelkomde ons bij hun bijeenkomst.
We waren niet verrast om andere aardebewoners hun lichtlichamen in de groep verweven te zien. Bijna met een gevoel van urgentie, scheidde de groep zich om een doorgang voor ons te maken die rechtstreeks naar de verste zijde van de eindeloze zaal leidde. Ik zeg eindeloze zaal, omdat deze muur meer een vortex was dan een muur. In plaats van het hebben van een muur om af te scheiden, had deze zaal een portaal om te verbinden.
Jason en ik dreven door de doorgaan die ter ere van ons gecreëerd was, maar stopten net voor het portaal. Wij tuurden door het portaal, welke gevormd was door de muren van uitstralend licht, om het web van creatie te zien. Dit WEB vibreerde en resoneerde met iedere ademhaling, gedachte en emotie van ons. Wij konden het web met ons Derde Oog zien, het in ons Hoger Hart horen en het voelen met onze lichamen van licht.
Plotseling, was het web op ons, naast ons, onder ons, achter ons en rondom ons heen. Wij waren elementen van het web, levende klompjes van vorm gemodelleerd door het web van creatie. Het licht van het WEB verbond alles in diepe eenheid. Bijgevolg, ervoeren wij alles dat iedereen in de zaal dacht en voelde. Wij waren allen het WEB.
Het web van creatie was gelijk aan een lichaam dat een hart, longen, ogen, oren, handen enzovoorts had. Wij waren allen één vorm, verbonden via het WEB, nochtans had elk van ons een ietwat andere functie die belangrijk was voor de voortzetting en de uitbreiding van het WEB. Wij waren allemaal in een voortdurend contact met elkaar via het WEB toen, plotseling, allen zich focusten op het kijken door het portaal.
Met de kracht van onze verenigde waarneming, alsook de eenheid van de onvoorwaardelijke liefde, keken wij door de vortex om een babywereld te zien. Deze wereld was de baby Gaia, de straal van hoop voor de wezens die de Aarde gebruikt hadden als hun "klaslokaal voor ascentie".
Vanuit onze tijdloze staat van bewustzijn begrepen wij hoe deze werkelijkheid begonnen was, eindigde, verschoof en nochtans resteerde. Alles was ÉÉN binnenin het NU, zichzelf in ontelbare vormen tot uitdrukking brengend. Vanwege onze eenheid met elkaar en het WEB, begrepen onze multidimensionale geesten gemakkelijk dit formaat voor de werkelijkheid en waren wij geestdriftig om het leven binnenin dat opererende systeem te ervaren.
Abrupt, flitste de Arcturiaan recht voor ons en keek diep in onze ogen. Terwijl wij terugkeken in het licht van de kneedbare vorm van de Arcturiaan zagen wij Mytre en Mytria als Goddelijke Aanvullingen. Dit visioen vulde ons met zo een vreugde van verlichting dat onze waarneming dieper uitbreide in het grote gebied van het energieveld van de Arcturiaan. Tot onze verrassing zagen wij het beeld van onszelf verenigd in onze Goddelijke Aanvulling binnenin de Goddelijke Aanvullingen van Mytre en Mytria.
Maar wacht, dachten Jason en ik gezamenlijk, als wij versies van Mytre en Mytria zijn, en Mytre en Mytria zijn een component van de Arcturiaan, dan zijn WIJ ook een element van de Arcturiaan.
Met die gedachte eindigde het visioen, en dreef de Arcturiaan zo dicht naar ons toe dat wij Diens hart binnenin die van onszelf konden voelen. Het plaatste de baby Gaia in onze armen en zei liefdevol,
"Terwijl jullie daar naar beneden gaan met Gaia, herinner je dat jullie ook hier binnenin ons verblijven."
Terwijl de vortex ons in diens draaiing veegde, klemden wij de baby Gaia tegen ons hart en zeiden met één stem,
“Wij ZULLEN het ons herinneren!” 

Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/