Zodra je jezelf aan de kant van de meerderheid ziet staan, wordt het de hoogste tijd om een pauze in te lassen en hierover na te gaan denken. De kans is namelijk zeer klein dat je daar de waarheid zult vinden.”

Mahatma Ghandi.


dinsdag 2 april 2013

Pleiadische/Arcturiaanse Alliantie via Dr. Suzanne Lie 2 April 2013

Pleiadische/Arcturiaanse Alliantie

"De Landingsploeg ~ Deel 5"

2 April 2013 / Dr. Suzanne Lie


Mytre Spreekt:

 "Mytria is verloren, zij is verloren!"schreeuwde ik het uit tegen niemand. "Hoe kon dit gebeuren? Zij is mij vergeten, alsook haar echte werkelijkheid. Zij heeft zich zo verenigd met de contactpersoon, dat zij de mens aangenomen heeft in plaats van de mens te laten zien hoe haar aan te nemen."

Ik dacht dat ik tegen mezelf sprak, toen ik plotseling een bekend gevoel achter me ervoer. Ik draaide me snel om en zag de Arcturiaan die in mijn hart keek. "Wees niet ongerust Mytre. Om onze familieleden wakker te maken die aardse voertuigen genomen hebben is het noodzakelijk dat wij volledig begrijpen wat het is om verloren te zijn in de menselijke illusie.

"Je bent tot haar doorgedrongen, maar zij moet haar weg door de menselijke emoties heen terugvinden voordat zij een verbinding met jou kan maken. Je weet dat zij in staat was zich de bijeenkomst in de briefingszaal te herinneren die jullie hadden voordat jullie aan deze Missie begonnen. Je kunt in/naar die tijdlijn bi-localiseren en haar daar ontmoeten om haar een boodschap te geven."

"Dank je dat je gekomen bent om ons te ondersteunen,"reageerde ik tegen de Arcturiaan. "Ik was bezig mijn zelfbeheersing te verliezen. Wij hadden er geen idee van hoe moeilijk het is in de derde dimensie. Hoe overleven onze gegrondvestigden alle illusies van angst?"

"Niet gemakkelijk,"antwoordde de Arcturiaan. "Maar je moet nu in/naar de tijdlijn gaan die zij bezocht. Je kunt dat doen door te bi-localiseren, net zoals je het eerder gedaan hebt."

Ik voelde de aandrang van de Arcturiaan, dus vroeg ik hem niet de ontelbare vragen die er in mijn geest waren. Ik had geen tijd om een boodschap te construeren, dus zou ik op mijn instincten moeten vertrouwen. Ik centreerde mijn bewustzijn in mijn Kern en herinnerde me onze laatste ontmoeting voordat wij aan deze missie begonnen. Toen ik mezelf eenmaal in de briefingszaal bevond, focuste ik me op het gevoel van Mytria en dat ze naast me zat.

Eerst was het beeld alleen in mijn gedachten, maar terwijl ik doorging me te concentreren voelde ik mijn voeten op de vloer en de stoel onder mij. Ik zag de Arcturiaan tegen ons spreken en voelde de opgetogenheid in de zaal. Toen, durfde ik naar mijn rechterzijde te kijken, en daar was Mytria. Nochtans, in plaats van de versie van haar die vol zelfvertrouwen was die ik altijd gekend had, bespeurde ik dat angst en verwarring haar omringde.

Daardoor, wist ik dat ik in de juiste tijdlijn was. Ik zag haar zoals ik verwachtte haar te zien, maar zij zag zichzelf als de mens waarmee zij verbonden was. Snel, voordat ze wegging, zei ik, "Je moet gelijkgestemde zielen verzamelen en hen vertellen het woord te verspreiden dat wij eraan komen."

Ik probeerde haar te volgen naar de bestemming van haar bi-locatie maar kon alleen het algemene gebied vinden. Haar primaire vorm was in het Schip in diepe trance terwijl zij naar de Aarde bi-localiseerde. Echter, het was gevaarlijk om haar vanuit een dergelijke diepe trance te wekken. Ik zou moeten wachten en zien of haar aardse zelf mijn boodschap ontvangen had.

Contact Persoon:


Ik moet hallucineren, maar toen ik terugkeerde uit de trance, of hallucinatie, had ik een boodschap in mijn geest die zei, "Je moet gelijkgestemde zielen verzamelen en hen vertellen het woord te verspreiden dat wij eraan komen." Ik had er geen idee van wat dat voor een boodschap was. Wie waren die "wij" die eraan komen? Ook, als er al gelijkstemde mensen zijn; ik heb hen niet ontmoet. Daarom, duwde ik de boodschap, herinnering of het verzinsel weg en ging met mijn dag verder.

Nochtans, ongeacht hoe vaak ik de boodschap wegduwde, het keerde terug. Verder, nadat ik opgehouden was met mezelf te beoordelen, begon ik te beseffen dat er een zeer speciaal gevoel was dat dat boodschap vergezelde. In feite, was het een bekend gevoel, alsof misschien de lange blonde man met de blauwe ogen me dat verteld had voordat ik uit de ervaring vandaan viel.

Vergelijkbaar, voelde de zaal bekend, en het scheen dat ik de mensen daar kende. Wij allemaal schenen onze aandacht gefocust te hebben op een enorm Licht Wezen die zuivere liefde uitstraalde de zaal in terwijl Het tegen ons sprak. Het scheen bijna alsof het Wezen van Licht mijn gids of leraar was. Ik zeg het woord "Het" aangezien het Wezen voorbij het geslacht was. Het scheen tegelijkertijd tegen ons allemaal te spreken, terwijl het gelijktijdig in onze individuele harten sprak.

De herinnering van dit Wezen van Licht kalmeerde mijn onstabiele emoties en centreerde mijn geest. Toen, alsof ik me plotseling iets herinnerde, draaide ik me naar mijn linkerzijde en de lange man met het blonde haar die recht in mijn ogen keek. Ik was overweldigd met de persoonlijke en spirituele liefde waarvan ik voelde dat deze man die voor mij had, en was verrast te beseffen dat ik hetzelfde voor hem voelde.

De herinnering van dat gevoel van liefde en veiligheid gaf mij de moed om een manier te vinden om zijn instructies op te volgen. Ik wist niet wie deze gelijkgestemde mensen waren, maar ik moest hen vinden, hen ontmoeten en enige eerlijke discussies beginnen over wat er met me gebeurd was.

De gedachte van die monumentale taak maakte me moe, en ik besloot om mijn ogen voor slechts een moment te sluiten. Desalniettemin, viel ik regelrecht in slaap en had de meest prachtige droom waarin ik in twee werelden leefde.

Toen ik ontwaakte, vroeg ik me af of ik feitelijk in twee werelden tegelijkertijd kon leven. Kon ik een andere werkelijkheid hebben die zich in dezelfde tijd voordeed als deze? Die gedachte leek onmogelijk te zijn, maar het voelde ook alsof ik een belangrijke waarheid ontdekt had. Zou ik mijn logica moeten vertrouwen en die belachelijke gedachte van het leven in twee werelden weg moeten duwen. Of, zou ik naar mijn innerlijke gevoelens moeten luisteren?

Ik weet dat mijn logische conclusie me verloren en alleen laat voelen. Aan de andere kant, de gevoelens die ik in de droom had maakten mij zo gelukkig, zo vervuld. In feite, voelde het alsof ik de één of andere soort van belofte vervuld had, een belofte die ik aan mezelf gemaakt had. Nee, dat is dwaas denken. Ik heb veel te lang rondgelegen met me zielig te voelen. Ik moet opstaan en me voorbereiden op het teruggaan naar het werk morgen.

Nochtans, toen ik opstond om verder te gaan met mijn dagelijkse leven, werd ik overweldigd met eenzaamheid en verdriet. Ik wist dat ik eenzaam was, maar waarom was ik droevig? "Je mist Mytre,"fluisterde een innerlijke stem. Maar wie was Mytre, en waarom zou ik hem missen? Ik duwde die gedachte weg en zette de zaken in werking van het eindelijk ervoor te zorgen dat ik wat eten voor mezelf klaarmaakte.
Nochtans, was het voedsel smakeloos en de herinnering van de lange blonde man met de blauwe ogen wilde mijn hart niet verlaten. Zou die man Mytre kunnen zijn? 


Vertaling: Cobie de Haan - http://www.denkmetjehart.blogspot.nl/
http://suzanneliephd.blogspot.nl/2013/04/v-behaviorurldefaultvmlo.html