Gods liefde - wat jullie altijd al hebben geweten, dat diep binnenin jullie zelf is - omhult alle levende wezens in Zijn goddelijke omhelzing. Nu zijn jullie op het punt om de realiteit te ervaren van dat meest verfijnde gevoel dat jullie erfenis, jullie goddelijke voorrecht en jullie geboorterecht is. Het is liefdevol voor jullie bereid en in een toestand van absolute perfectie in de zekere wetenschap dat jullie zouden terugkeren om het op te eisen, en dat het klaar zou zijn voor jullie op het afgesproken moment.

SAUL

maandag 1 mei 2017

Misdaad en straf Fragment uit Liefhebben zonder voorwaarden. / Paul Ferrini

Misdaad en straf
Fragment uit Liefhebben zonder voorwaarden.
Reflecties van het Christusbewustzijn
Paul Ferrini

Als gedachten konden doden, hoevelen van jullie zouden dan nog in leven zijn? Laat me je er even aan herinneren: de zaden van alle daden zijn te vinden in je gedachten. Als je denkt: 'Ik kan die en die niet uitstaan', dan val je hem aan.

Wat als gedachte begint, wordt al snel een woord. Wanneer je iemand tegenover anderen belastert, of iets achter zijn beraamt, val je hem aan.

Wat een woord wordt, wordt al snel een daad. Wanneer je woorden anderen besmetten die jou in je aanval steunen, kan het zijn dat je je gerechtigd voelt die man in elkaar te slaan of zelfs te doden.

De maatschappij houdt je voor: 'Alleen de fysieke daad is laakbaar. Een mondelinge aanval is betreurenswaardig, maar onvermijdelijk. En niemand is zo gek dat hij probeert een ander rekenschap te laten afleggen voor zijn gedachten.'

En dus zijn jullie hoogst verontwaardigd over een moord als daad, maar is de gedachte aan moord acceptabel. Jullie hebben die gedachte allemaal gehad. Jullie zijn hoogst verontwaardigd over verkrachting of sexueel misbruik als daad, maar de gedachte eraan vinden jullie niet echt verontrustend.

Vergeet alsjeblieft niet dat alles wat je over iemand denkt, zegt of ten opzichte van hem doet, een  afspiegeling is van wat je over jezelf denkt. Een negatieve gedachte over iemand toont aan hoe je jezelf ziet. Roddelen of kwaadsprekerij over een ander is een indicatie voor je eigen gevoelens van schaamte en emotionele afwijzing. En fysiek geweld tegenover een ander is een indicatie van je eigen zelfmoordneigingen.

Dat is niet zo vreemd.  Alleen iemand die pijn heeft haalt uit naar anderen. En dan vraag ik je: hoevelen onder jullie hebben er geen pijn? Hoevelen onder jullie halen niet in de kleine dingen uit naar de anderen?

Het verschil tussen jou en degene die verkracht en moordt is niet zo groot als je denkt. Dat zeg ik niet om je een naar gevoel te bezorgen. Ik zeg dat om je te helpen ontwaken voor de verantwoordelijkheid die je ten opzichte van je broeder hebt.

Als je jezelf kunt vergeven voor wraakzuchtige gedachten, waarom kun je dan de man of vrouw die handelt uit wraak niet vergeven? Die persoon voert alleen maar datgene uit waar jij aan hebt gedacht.

Ik wil die wraakactie niet rechtvaardigen. Ik kan geen enkele aanval rechtvaardigen en wil niet de indruk wekken dat jij dat wel mag. Ik vraag je eenvoudigweg: waarom verban je deze broeder uit je hart? Hij verlangt wellicht nog wanhopiger naar liefde en vergeving dan jij. Wil je hem die onthouden?

Je broeder heeft diepe wonden opgelopen. Hij is zonder vader opgegroeid. Hij is sinds zijn negende aan de drugs verslaafd en woonde in een buurt waar hij zich nooit veilig gevoeld heeft. Voel je niet een beetje medelijden met de verwonde jongen in die man die de misdaad begaat?

Als jij in zijn schoenen stond, zou je het er dan zoveel beter vanaf brengen? Wees eerlijk, mijn vriend. En in die eerlijkheid kom je tot mededogen, als het al niet voor de man is, dan toch  zeker  voor de jongen die tot die man uitgroeide.

En ik wil je nu direct laten weten dat het niet de man is die de trekker overhaalt, maar de jongen. Het is degene die overdonderd en bang is. Het is het jochie dat zich niet geliefd en geaccepteerd voelt. Het is de gewonde jongen die uithaalt, en niet de man.

Mijn vrienden: er is geen man. Er is alleen maar een jongetje. Laat je blik niet verdraaid worden door het boze, laatdunkende gezicht van de man. Onder dat harde uiterlijk ligt een overweldigende pijn en zelfveroordeling. Onder het masker van overtrokken mannelijkheid en boosaardige woede zit de jongen die niet gelooft dat hij beminnenswaardig is.

Als je de jongen in hem niet kunt omhelzen, hoe kun je dan de jongen of meisje in jezelf omhelzen? Want er is niet zo heel veel verschil tussen zijn angst en de jouwe.

Laten we eerst het masker van je morele superioriteit eens afnemen. En laten we dan de jongen of het meisje in jou eens laten kijken naar de jongen in hem. Dat is het punt waarop liefde en acceptatie beginnen. Dat is het punt waar vergeving haar wortels heeft.

Misdadigers zijn slechts één groep van de 'onaanraakbaren' in onze maatschappij. Je wilt je niet in hun leven verdiepen. Je wilt niets van hun pijn weten. Je wilt ze ergens wegstoppen zodat je niets met hen te maken hoeft te hebben. Hetzelfde doe je met bejaarden, krankzinnigen, thuislozen enzovoort.

Weet je, mijn vriend, je wilt niet de verantwoordelijkheid nemen je broeder lief te hebben. Maar zonder hem lief te hebben, kun je niet leren jezelf te accepteren en lief te hebben. Je broeder is de sleutel tot je verlossing. Dat is hij altijd geweest en zal hij altijd zijn.

Precies zoals een individu de negatieve neigingen die hij in zichzelf niet wenst te accepteren, ontkent en onderdrukt, zo ontkent en institutionaliseert de maatschappij de problemen die ze niet onder ogen wil zien. Zowel het individuele als het collectieve onbewuste zitten vol met onuitsprekelijke verwondingen. Op beide niveaus wordt het gedrag in gang gezet door de niet-erkende pijn, de schuldgevoelens en angsten die in deze wonden liggen ingebed.

Vergeving werpt een sterke lichtbundel in deze donkere gebieden van het zelf en de maatschappij. Daardoor krijgt je eigen schuld en angst de boodschap: 'Kom tevoorschijn en laat je zien. Ik wil je begrijpen.' En de misdadiger krijgt de boodschap: 'Kom tevoorschijn, maak kennis met de slachtoffers van je misdrijf, bied je verontschuldigingen aan en maak een begin met het genezingsproces.'

De verwonding erkennen en accepteren is altijd de eerste stap van het genezingsproces. Als je niet bereid bent de angst die achter de wond schuilgaat onder ogen te zien, individueel of collectief, kan het genezingsproces niet beginnen. Het is zwaar om je eigen verdrongen pijn onder ogen te zien. Het is voor de maatschappij zwaar om de pijn van haar verschoppelingen onder ogen te zien. Maar het moet gebeuren.

Iedereen leeft in een gevangenis van reactiviteit (voortdurende herhaling van het oude gedrag), totdat men zich de wond bewust is geworden. Niet alleen de misdadiger zit achter de tralies, ook de mannen en vrouwen die hem daar neergezet hebben zitten achter de tralies, zij het andere. Als je je niet bewust wordt van de kwesties die in je onderbewuste spelen, komen die wel op hun eigen verwrongen wijze tot uitdrukking. Als je niet doelbewust met de misdadiger aan de slag gaat om hem te helpen liefde te vinden en zichzelf te accepteren, komt hij terug in de maatschappij met dezelfde woede en rancune.

Meer gevangenissen bouwen en meer politie de straat opsturen zal jullie buurten niet veiliger maken. Dat soort acties verergert de situatie alleen maar, omdat ze het angstniveau verhogen.

Als jullie dat soort situaties willen verbeteren, ga dan in de gevangenissen en in de buurten aan de slag met vergeving. Stel meer leraren, therapeuten en maatschappelijk werkers aan.
Geef de mensen te eten, stel ze emotioneel en mentaal voor uitdagingen. Geef ze de kans te ervaren hoe een veilige emotionele binding voelt. Bied ze mogelijkheden voor scholing en training. Geef hun hoop. Geef hun een warm hart. Geef hun liefde.

Dat is wat een vredestichter te doen staat. Dat is dienstbaarheid. Dat is je naaste liefhebben als jezelf.

En, onthoud dat alsjeblieft, door een ander te geven, geef je aan jezelf. Niemand geeft liefde zonder die te ontvangen. Niemand geeft een geschenk als hij niet tegelijkertijd ontvangt.

Het wordt tijd dat jullie ophouden met proberen de zondaar in jezelf en de misdadiger in jullie samenleving te straffen. Straf verstekt de afwijzing alleen maar, en er is juist behoefte aan het tegenovergestelde. Gevoelens van afwijzing moeten worden gelenigd en verzacht worden. Oordeel en aanval moeten aan het licht gebracht worden, zodat men zich ervan bewust is. Schuld en angst moeten gezien worden voor wat ze zijn.

Werken aan rehabilitatie is hetzelfde als werken aan integratie. De duisternis moet aan het licht komen. Al wat onaanvaardbaar is moet aanvaardbaar gemaakt worden, zodat we er zonder angst naar kunnen kijken. In het denken moet men de zaden van het gedrag ontdekken, zodat we er zonde angst naar kunnen kijken. Men kan het gedrag niet veranderen zonder de gedachten te veranderen.

Als je bepaalde gedachten taboe verklaart, word je bang om ze onder ogen te zien. Dat is niet opbouwend. Wees bereid de moordlustige gedachten in de psyche onder ogen te zien, zodat je ze niet in het onbewuste hoeft te begraven.

Help mensen verantwoordelijkheid te nemen voor de gedachten die ze denken, en voor de gevolgen van die gedachten. Persoonlijke kracht en een authentiek gevoel van eigenwaarde beginnen met het besef dat je de keus hebt als het gaat om wat je denkt, wat je zegt en wat je doet.

Degenen die naar anderen uithalen hebben het gevoel dat ze geen keus hebben. Degenen die weten dat ze de keus hebben, halen niet uit naar anderen.

Dat is de sleutelfactor. Toon iemand de keuzes die hij heeft en hij zal geen misdaad begaan. Een misdaad is een van de vele vormen  van zelfbestraffing, die men onbewust kiest als een reactie op onbewust schuldgevoel. De misdadiger begaat een misdrijf omdat hij blijft proberen zichzelf te straffen. En de samenleving verplicht zich aan hem, door hem te straffen en zijn schuld te versterken.

De enige manier om aan deze vicieuze cirkel te ontsnappen, is dat de samenleving de geplande verbanning en straf laat vallen, en zich aan de genezing gaat wijden. Aan iedereen die pijn lijdt moet gevraagd worden of hij zichzelf wil helpen. Hij moet hulp krijgen bij het bewust boven tafel brengen van zijn gevoelens van onwaardigheid en schuld. En hij moet worden bijgestaan bij het omzetten van deze negatieve gevoelens en overtuigingen over zichzelf in positieve gevoelens en overtuigingen.

De melaatsen van jullie samenleving verschillen niet veel van de melaatsen in mijn tijd. Hun huid vertoond de wonden van ons allemaal. Zij zijn de dappere getuigen van de pijn waar jij niets mee te maken wenst te hebben. De samenleving zou hun dankbaar moeten zijn, want zij zijn de wegwijzers. Zij wijzen ons het pad van genezing dat alle mensen moeten inslaan.