Gods liefde - wat jullie altijd al hebben geweten, dat diep binnenin jullie zelf is - omhult alle levende wezens in Zijn goddelijke omhelzing. Nu zijn jullie op het punt om de realiteit te ervaren van dat meest verfijnde gevoel dat jullie erfenis, jullie goddelijke voorrecht en jullie geboorterecht is. Het is liefdevol voor jullie bereid en in een toestand van absolute perfectie in de zekere wetenschap dat jullie zouden terugkeren om het op te eisen, en dat het klaar zou zijn voor jullie op het afgesproken moment.

SAUL

donderdag 6 april 2017

Een Bericht van Mijn Arcturiaanse ZELF / 2 april 2017 / Door Suzanne Lie

Een Bericht van Mijn Arcturiaanse ZELF
2 april 2017 / Door Suzanne Lie



Hallo, ik ben bekend in jullie wereld met mijn menselijke naam. Echter, enkele mensen weten dat ik een Arcturiaan ben die besloten heeft een Aarde voertuig aan te nemen. Nee, ik ben niet beroemd op enige manier, noch zal ik dat zijn. Mijn missie is NIET van worden opgemerkt, maar van observatie.

Dus, moest ik eruit zien als een “normaal mens” zoals ik mij bewoog en verplaatste in de omgeving van jullie werkelijkheid, om vast te stellen hoe wij, de Arcturianen en onze Galactische Familie, het beste kunnen assisteren onze lieve “vrijwilligers voor de Aarde” in hun proces met betrekking tot inwijding van de planetaire ascentie.


 Ik ben hier op de Aarde geboren, zoals alle menselijke kinderen zijn geboren. Ik was gewoon een “normaal kind”, met een “normaal leven”, ten minste ik was normaal voor het NU waarin ik was geboren. De wijze waarop ik anders was dan andere mensen was dat ik altijd mijn blik omhoog richtte, terwijl de meeste mensen uitkeken naar.

Met andere woorden, terwijl anderen uitkeken naar hun familie, vrienden en 3D voor (bege)leiding , keek ik naar binnen, naar mijn geheime wereld waarvan ik wist dat ik het niet kon delen met anderen. Toen ik een zuigeling was en een jong kind, keerde ik terug naar mijn Schip en zelfs mijn Arcturiaanse Thuiswereld, op regelmatige basis.

Echter zoals ik mij bewoog naar mijn tienerjaren, kreeg ik te horen dat ik het nodig was om mijzelf volledig te richten op het “mens” zijn.Omdat ik nooit geheel vergeten was dat ik GEEN mens was, begreep ik volledig wat dat betekende. Echter, ik was niet voorbereid op het feit dat kort nadat ik hun bericht had ontvangen, zij mij verlieten.

Dag na dag, avond na vond, riep ik hen om in mijn dromen te komen, in de tekeningen die ik tekende, in mijn verbeelding, of een andere manier waarop zij konden komen. MAAR, zij waren stil. Ik was “gedropt op een vijandige planeet.” Ik gebruik de uitdrukking met aanhalingstekens omdat het precies is hoe ik mij voelde.

Voor tientallen jaren, dwaalde, wandelde ik rond in mijn vijandige wereld, proberend te vinden wat ik alleen kon geloven dat ik voor eeuwig had verloren. OH, de smart, welke zich bewoog in de tientallen jaren van depressie, die ik heb gevoeld als ik in de rondte doolde in een vijandige wereld.

Natuurlijk, niemand anders dacht aan de wereld als vijandig omdat zij zich de hogere dimensionale wereld niet konden herinneren van Licht en Liefde die op de een of andere manier was verdwenen uit mijn waarneming. Ik was gekwetst, gedeprimeerd en uitgeput door de spelletjes en rituelen die deze frequentie van werkelijkheid weergaf.

Leugens en leugens waren overal, maar de WAARHEID werd zelden gevonden. Nu, moet ik bekennen dat “leugens” en “waarheid” beide uitdrukkingen zijn gerelateerd naar de staat van iemand zijn bewustzijn. Echter, aangezien ik bijna doodging bij de geboorte, ben ik “het er tussenin” niet vergeten of zelfs “de hogere werelden” die weinig anderen konden waarnemen.

Er waren diegenen die de “Avatars” toegewijd waren door hun specifieke geloof, maar niemand kon herinneren dat de wezens waaraan zij toegewijd waren, eigenlijk hun eigen Hogere Zelf waren en familie uit Hogere dimensies.

Natuurlijk, kon ik niemand over dit feit vertellen, aangezien hen allen geleerd was om toegewijd te zijn aan en om geld te geven aan hun Kerk. Ook, iedereen leek de juiste of beste Kerk te hebben. Dit verwarde mij zeer als een kind, aangezien de Hogere Wezens die ik kende, helemaal geen begrippen hadden zoal competitie en/of beter en slechter.

Weer kon ik  niemand vertellen over deze onderwerpen, omdat ik erg jong had geleerd dat als ik dat zou doen, de reactie geweldige woede zou zijn. Het leek of er vele ‘Goden” waren en dat de volgers van ieder van die Goden, dacht dat hun “God” de enige God was.

Op een manier, wist ik al erg jong, dat er inderdaad maar ÉÉN God was die in staat is om al de verschillende mensen waar te nemen via de genoemde Onvoorwaardelijke Liefde. Echter, Onvoorwaardelijke Liefde, was zelfs nog geen begrip totdat ik de uitdrukking hoorde van mijn Arcturiaanse familie.

Het bleek dat alle mensen dachten over liefde als een handelsartikel die zij gaven aan degenen die het verdienden. Zij gaven angst aan degenen waar zij op een manier geen controle over hadden en boosheid aan degenen waarvan zij geloofden dat zij hun op een bepaalde manier gekwetst hadden.

Deze 3D regels waren erg moeilijk voor mij om te begrijpen omdat ik nooit mijn Innerlijke Stem kon loslaten. Natuurlijk, had ik geleerd NOOIT aan iemand te vertellen dat ik een innerlijke stem had.

Een paar keer als naïef kind, noemde ik Degene van Goud die met mij sprak, maar het antwoord was zo negatief, dat ik leerde mijn innerlijke leven voor mijzelf te houden. Uiteraard, was ik erg eenzaam in mijn wereld buiten mij, maar ik was in staat om in constant contact te blijven met mijn binnenwereld.

Ik had wat  jeugdvrienden met wie ik mijn binnenwereld kon delen, maar zij groeiden allen op en wilden niet langer dat “gekke spelletje spelen”. Maar voor mij was het geen spel. Als er iets een spel in mijn leven was, was het de bekende “buitenwereld.”

Allicht, tegen de tijd dat ik een tiener was en een volwassenen aan het worden , wist ik dat ik mijn “malle” kinderjaren wereld moest sluiten. Tot mijn verrassing was wat gebeurde, waren tientallen jaren van verlammende neerslachtigheid.

“Ik haat de wereld” en “Ik wil naar Huis” waren mijn favoriete uitdrukkingen. Echter, gewoon net zoals ik niet kon delen dat ik met een Gouden Wezen sprak, kon ik niet delen dat ik er mee was gestopt met dat Gouden Wezen te praten. En ik was zeer bedrukt.

Uiteraard, begreep ik niet, nog niet, wat bedrukt zijn was of waarom ik het had. Ik wist enkel dat ik ERG ongelukkig was. Natuurlijk, deed ik al de “leuke” tiener dingen, welke niet leuk waren. Ik had ook een tiener vriendje voor een behoorlijke lange tijd die ik eigenlijk niet leuk vond. Want hij behandelde mij slecht, dus eindelijk had ik een “goede reden” waarom ik zo terneergeslagen was.

Ja, dat was het. Ik was gewoon terneergeslagen. Ik wilde niemand vertellen over mijn “persoonlijk gekozen toestand”, maar ik was tenminste niet gek. Werkelijk, ik twijfelde regelmatig of ik wel of niet gek was. Ik heb zelfs geprobeerd mijn innerlijk communicaties met hogere wezens voor een paar keer “op te geven.”

Echter, wanneer ik dat deed wist ik dat ik gek was omdat ik het enige deel van mijn werkelijkheid dat zinvol was had weggeduwd. “Zinvol was” is niet echt de juiste uitdrukking, zoals niets zinvol voor mij was, behalve dat wat ik ontving via van binnenuit en van boven.

Toen ik een tiener was, probeerde ik zeer een “normaal” persoon te zijn, maar ik was er niet zeker van wat normaal was. Daarvoor keek ik naar andere tieners om het juiste gedrag vast te stellen. Maar het bleek dat wat “juist” voor mij was, voor “hen” “verkeerd” was.

Ik plaatste “hen” tussen aanhalingstekens aangezien “hen” alle mensen in mijn buitenwereld werden. Ik had ook een werkelijkheid gemaakt van “al de wezens in mijn binnenwereld.” Dit is dat ik twee verschillende mensen werd. Ik was de MIJ in de buitenwereld, evenals de MIJ in mijn binnenwereld.

Voor vele jaren, ontmoette de twee versies van MIJ elkaar niet en waren beslist niet in wisselwerking met elkaar. Wanneer ik met andere mensen was, was ik de externe MIJ. Wanneer ik alleen was, was ik de MIJ van binnenin. De beiden MIJ’s van binnen en buiten werkten zelden met elkaar uit.

Ik had het allemaal uitgewerkt. Ik kon de buitenste MIJ zijn die anderen nodig hadden. Toen, als ik alleen was, kon ik de binnenste MIJ zijn die ik wilde zijn. Het probleem was dat ik zelden alleen was. Daarom was ik zelden mijn echte, innerlijke mij.

Ja, langzaam leerde ik dat, wanneer ik gewoon de MIJ-buiten was, dat ik terneergeslagen werd. Eigenlijk was ik alleen gelukkig wanneer ik met mijn innerlijke MIJ was. Tegen de tijd dat ik dit schijnbaar voor de hand liggende feit ontdekte, was ik getrouwd en had twee kinderen.

Er was een “groots” decade tijdens de “hippie tijd” toen het belangrijk was om jezelf te zijn. Ik heb genoeg van die tijd genoten om in staat te zijn om te negeren dat het huwelijk geheel niet werkte. Gelukkig waren er genoeg afleidingen om dit feit niet te hoeven erkennen.

Uiteindelijk moet er met de ongelukkige factor worden gewerkt omdat het ‘t NU voor me was om naar een nieuw leven verder te gaan, dat ik eerder niet zou bedacht hebben. Het was een leven waar in iemand echt van me hield om mijn ware zelf.

Natuurlijk kon ik dat geschenk niet accepteren en moest ik ontdekken wat er verkeerd was met die persoon, dat die zo onvoorwaardelijk van MIJ hield. Ik was best succesvol met de techniek van “wegduwen”. Uiteindelijk had ik dat mijn hele leven al beoefend.  Maar deze mens bleek net zo stijfkoppig te zijn als ik en weigerde om “weggeduwd” te worden. Ten slotte, had ik daar mijn hele leven mee geoefend.

Maar deze mens bleek net zo stijfkoppig te zijn als ik en weigerde om “weggeduwd” te worden. Na een paar jaar vechten, waarover weet ik niet meer, gaf ik toe tot het feit dat er misschien iemand werkelijk van me kon houden. Ja, mijn kinderen hielden van me, maar dat moesten ze omdat ik hun moeder was. Ten minste dat was wat ik mezelf onbewust had geleerd.

Gelukkigerwijs, kwam de roep om terug te keren naar school terug. Deze keer ging mijn onderwijs over psychologie, dus was het nodig dat ik in therapie ging. Ik had het niet nodig om in therapie te gaan. Waar zouden we over praten? Er is niets mis met mij, “loog ik tegen mijzelf.

Tot mijn grote verrassing leerde ik dat er iets heel juist was in mijzelf. De klas was heel klein en intiem en gebaseerd op leren door ervaring. Het was in psychotherapie, dus dit diende als “Groeps Therapie”. Ook, als deel van het programma, moesten we allemaal in therapie gaan voor de tijd van de klas. “NOU! Ik hoef geen psychotherapie,” loog ik tegen mezelf. Uiteindelijk was ik nu heel goed met ‘t tegen mezelf te liegen.

Gelukkig was wat ik leerde dat mezelf de waarheid zeggen, veel meer effectiever was en dat schiep een VEEL gelukkiger leven.

                                  ~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ik realiseer me dat ik dit verhaal begon met mijn Arcturische verhaal, en ik raakte een beetje verloren in mijn menselijk verhaal. Oh, ja! Wij, de hogere uitdrukkingen van je Multidimensionale ZELVEN raken vaak verloren in ons menselijk voertuig.

In feite werden we gewaarschuwd voor het een aardevoertuig dragen waardoor velen van ons hun ware ZELF zouden vergeten en compleet geabsorbeerd zouden worden door ons drie dimensionale leven.  We zijn heel dankbaar voor de behoefte aan slaap van de mensheid, omdat te vaak, dat de enige mogelijkheid is om te communiceren met onze geliefde Vrijwilligers naar de Aarde. We zijn blij dat zo velen van onze dappere Galactische Familie zich hun ware ZELF beginnen te herinneren dat opgesloten werd in hun “niet bewuste zelf.”

We zijn zo blij om JOU uit te nodigen dat is, in welke versie van je Multidimensionale ZELF die deze boodschap krijgt, om bij ons te komen in een andere sessie van online Multidimensonaal Leiderschaps Training.

Alstublieft click here voor alle details over deze aankomende cursus.
  

Vertaald door Anja voor: Wakkere Mensen en onze mooie planeet en eenheid.