Gods liefde - wat jullie altijd al hebben geweten, dat diep binnenin jullie zelf is - omhult alle levende wezens in Zijn goddelijke omhelzing. Nu zijn jullie op het punt om de realiteit te ervaren van dat meest verfijnde gevoel dat jullie erfenis, jullie goddelijke voorrecht en jullie geboorterecht is. Het is liefdevol voor jullie bereid en in een toestand van absolute perfectie in de zekere wetenschap dat jullie zouden terugkeren om het op te eisen, en dat het klaar zou zijn voor jullie op het afgesproken moment.

SAUL

donderdag 9 februari 2017

Van persoonlijk ego naar Spiritueel Ego / 8 Februari 2017 / AMrita-Marleen

Van persoonlijk ego naar Spiritueel Ego
Of hoe de illusie zich verder zet
8 Februari 2017




Ik besef dat dat wat volgt me mogelijks heel wat kritiek zal opleveren, en dat dit misschien heel wat mensen tegen me in het harnas zal jagen, maar desondanks deze wetenschap voel ik het verlangen om dit hekel onderwerp aan te snijden.

In eerste instantie voor mezelf en vervolgens voor diegenen die er open voor staan.

Iedereen, of toch een groot deel van de mensen kennen of weten wat het woord ego inhoud.

Ieder van ons, zonder uitzondering, wordt daarmee geconfronteerd.

We zijn geneigd te denken dat dit betekent dat we dan met het ego buiten onszelf geconfronteerd worden, maar het allereerste en in principe enige ego waar we tegenaan botsen is ons persoonlijk ego.
Het persoonlijk ego dat in de dagdagelijkse bezigheden te pas en te onpas gebruikt wordt.

Begrijp me niet verkeerd, daarmee bedoel ik niet dat het ego slecht is, of aan de kant moet geschoven worden.


Soms is het goed en nodig om vanuit het ego te denken en te handelen,het kan ons behoeden voor onveilige situaties die niks bijdragen tot ons Hoogste Goed.

Aan de andere kant, wanneer ons ego steeds opnieuw de bovenhand haalt om situaties of mensen aan de hand van “onze normen” te valideren, dan is er een reorganisatie in ons denken nodig.

Dan is het goed om even stil te staan bij onszelf en in alle eerlijkheid, maar zonder zelfverwijt, de vinger op de zere plek te leggen.

Met dit symbolisch gebaar raken we onze borst ter hoogte van ons hart aan, en in dit gebaar schuilt een verbogen waarheid.

Telkenmale we het ego ondoordacht zijn gang laten gaan, brengt dit in eerste instantie hartzeer bij onszelf teweeg.

Het doet afbraak aan dat wat we met veel moeite en na lang zwoegen opgebouwd hebben.

En zoals we allen w<eten gaat afbreken veel vlugger dan opbouwen.

Laten we ons dan de tijd en de moeite besparen door gewoon observator te zijn van datgene wat dagdagelijks rondom ons gebeurd, zonder er ons via ons ego mee te verbinden, het leven wordt zoveel eenvoudiger en moeitelozer daardoor, dus waarom zouden we onszelf dat niet gunnen ?!

Met deze vraag komen we bij het volgende, nog delicatere onderwerp, het Spirituele Ego.

Deze terminologie is iets minder gekend maar destemeer taboe voor heel wat mensen.

Naarmate we meer en meer bewust omgaan met ons persoonlijk ego, groeit ons vermogen om mededogen en liefde te ervaren voor onze medemensen, deze eigenschappen deinen meer en meer uit, zodanig zelfs dat we op een bepaald moment geneigd zijn om onze verworvenheden met anderen te delen, want daar gaat het toch over? Zorg dragen voor elkaar?

Inderdaad! Maar……

We staan te weinig stil bij het feit dat het advies of de hulp die we, weliswaar met goede bedoelingen geven, dikwijls een verdoken vorm van Spiritueel Ego is.

Dit is zekers het geval wanneer het advies of de hulp ongevraagd gegeven wordt, want op een dergelijk moment vindt de hulpverlener zichzelf groter en sterker dan degene die met het probleem worstelt, en vindt hij of zij dat het zijn of haar taak is om te helpen, deze persoon merkt niet dat hij of zij zich daardoor “verhevender” acht dan de ander, dit is denken en handelen vanuit Spiritueel Ego.

Een ware hulpverlener houdt Het Licht en De Liefde brandend zonder in te grijpen in het proces van de ander.

Hij of zij brengt het geduld op om de ander de nodige tijd tot zelfheling te gunnen, want dit is de enige echte heling.

Het getuigt van zo’n groot Spiritueel Ego om er vanuit te gaan dat we “geroepen” zijn om heling te brengen in een ander zijn of haar proces.

We moeten beseffen dat we door dergelijk gedrag affirmeren dat de ander te zwak is om dit proces succesvol te doorgaan.

Anders is het wanneer de persoon in kwestie hulp vraagt.

En dan is het nog altijd de taak als hulpverlener om de hulpvrager zichzelf te leren “behelpen”, zodat deze onafhankelijk van externe hulp kan functioneren,

Zelfredzaamheid is een fundamentele noodzakelijkheid die niet verworven kan worden door steeds terugkerende externe hulpverlening.

De grens tussen deze twee handelswijzen is zo dun, dat we steeds alert en op onze hoede moeten zijn, en steeds innerlijk moeten schouwen welke van de twee functioneel is.

Wat wijzelf als “beter” of “comfortabeler” voor de ander vinden is niet altijd wat de ander nodig heeft.

Wat de ander nodig heeft om tot wasdom te komen, speelt zich op het eigenste moment af.

Wie beweerd te weten wat deze ziel gekozen heeft om te ervaren en welke weg of manier daarvoor nodig is, denkt beter nog eens na.

Misschien ontneemt men zo wel een cruciale schakel in het groeiproces, en verzwakt men zo de ketting van vooruitgang.

Men ontneemt zo misschien wel de kans om zelf te leren voelen wat goed en juist is voor het individu in kwestie.

Dit wil niet zeggen dat er geen communicatie mag gebeuren, maar dan wel in de vorm van zelfonderzoek.

Het zelfde geldt voor lichaamswerk, energetisch zowel als fysiek, dit kan en mag op voorwaarde dat dit gebeurd vanuit het oogpunt de hulpvrager te voorzien van Lichtinbreng of een fysieke comfortabelere toestand, zodanig dat hij of zijzelf het eigen transformatieproces kan verder zetten.

Ik weet dat het soms verleidelijk is om met pasklare antwoorden of handelingen op de proppen te komen, maar het is ons eigen ongeduld die dan onder de noemer van hulp bieden, de kop opsteekt.

Beter en eerlijker is het om dit feit toe te geven dan hier en nu door deze uitspraak in de verdediging te gaan, want net de uitspraak “ja maar dat…” zou tot nadenken moeten stemmen.

Iemand die niet vanuit Spiritueel Ego deze tekst leest zal zich dan ook niet “aangevallen” voelen.

Het is absoluut geen schande om wat gekwetstheid te voelen, het vraagt enkel wat moed om dit toe te geven, want dit getuigt van het besef dat Spiritueel Ego latent aanwezig is en al dan niet in de verdediging schiet.

Wanneer men voelt dat men niet meer het geduld kan opbrengen, of dat men zelf “er onderdoor gaat” bij bepaalde contacten, dan is het niet egoïstisch om zich terug te trekken en enkel voor datgene te kiezen waarvan men voelt dat dit het Hoogste Goed van je persoonlijke vooruitgang dient.

Deze keuze zal zijn weerslag hebben op het geheel, we maken immers deel uit van één geheel.

Wat eerst als pijnlijk kan ervaren worden, blijkt achteraf dikwijls een zegen te zijn.

Hoe dan ook, we moeten beseffen dat we nooit kunnen inschatten of invoelen wat juist en nodig is voor de ander, simpelweg omdat we de ander niet zijn.

We moeten beseffen dat we in de eerste plaats niet dezelfde zielenprogramering hebben, we ook niet over identiek dezelfde bewustzijnstoestand beschikken en ook niet dezelfde tools voorhanden hebben.

Dikwijls ontwikkeld zich de illusie dat het een must is als mens om in “het spirituele plaatje” te passen, dat we zoveel mogelijk heling of hulp moeten bieden aan anderen.

In vele gevallen is dit tevens een verdoken vlucht om niet met het eigen transformatiewerk aan de slag te gaan, om zich zo meer en meer uit te puren.

Men staat er niet bij stil dat door dit te verzaken, er heel dikwijls eigen droesem de energie bezoedeld waarmee men als hulpverlener werkt.

Na dit alles in ogenschouw genomen te hebben komen we tot de conclusie dat, willen we hulp verlenen aan anderen, we beter ons kunnen toespitsen op ons eigen transformatieproces, en dat het werkzamer is om de helingtechnieken die we ons herinneren of aangeleerd hebben, op onszelf toepassen.
Laat ons voor elkaar zorgen door ons te focussen op onszelf.

Verander de wereld, begin bij je zelf, of om met de woorden van Mahatma Gandhi af te sluiten:

Wees zelf de verandering die je wenst te zien.

AMrita-Marleen
8-2-2017