Gods liefde - wat jullie altijd al hebben geweten, dat diep binnenin jullie zelf is - omhult alle levende wezens in Zijn goddelijke omhelzing. Nu zijn jullie op het punt om de realiteit te ervaren van dat meest verfijnde gevoel dat jullie erfenis, jullie goddelijke voorrecht en jullie geboorterecht is. Het is liefdevol voor jullie bereid en in een toestand van absolute perfectie in de zekere wetenschap dat jullie zouden terugkeren om het op te eisen, en dat het klaar zou zijn voor jullie op het afgesproken moment.

SAUL

donderdag 22 september 2016

Filosofische kindervragen / September 6, 2016 / Helma Broekman

Filosofische kindervragen
September 6, 2016 / Helma Broekman


Een "simpele" kindervraag, kan soms de grootste filosofen aan het denken zetten. En natuurlijk omgekeerd: op de grootste filosofische vraag, kan soms een "simpel" kinderantwoord de oplossing zijn.
Zou natuurlijk mooi zijn als al die volwassenen daar voor open stonden. Wat zou de wereld er anders uit zien! Maar goed, filosofisch wordt snel melancholisch en daar gaat het nu niet om.

Maar toch.....op een simpele kindervraag is geen antwoord te geven.....
Mijn jongste, inmiddels 9, vroeg op zijn vierde levensjaar aan mij:
"Mama, kom ik nou uit dit universum of toch uit een ander heelal?"
Tja, dat kon ik natuurlijk niet googlen, dus het antwoord bleef ergens in zijn en mijn onderbewustzijn verstopt.
Op zijn achtste levensjaar zei hij: 
"Zo, ik heb er vier jaar over gedaan, maar nu ken ik de Bosatlas zo goed als uit mijn hoofd!"

En inderdaad; hij kent alle landen, weet hoe rijk ieder land is, wat de bevolking kenmerkt en praat erover alsof hij elk land persoonlijk heeft bezocht!
Als ik hem vraag (niet zo'n heel filosofische vraag natuurlijk), waarom dat allemaal zo belangrijk voor hem is, blijft hij het antwoord schuldig. Ha! Toch een goede vraag!
Wel weet hij dat als hij later groot is, wil rondreizen om de hele wereld te leren kennen.

En toen.
Gisteravond, hij lag net in bed, ik stop hem nog even in. 
Daar kwam de vraag:
"Mama, bestaat over 1000 jaar deze aarde nog wel?"

 

Ik viel stil. En bleef stil.
Ik zou hem zo graag willen beantwoorden. In alle eerlijkheid. 
Maar hoe kan ik hem vertellen dat elke minuut er zo'n vijftig voetbalvelden van het Tropisch Regenwoud worden gekapt?
Dat er momenteel zo'n 2000 dieren op de lijst van uitsterven staan? En wat het nog erger maakt: dat de meeste dieren uitsterven puur door menselijk handelen? 
Dat er dagelijks honderden walvissen vermoord worden tijdens de walvissen jacht?
Dat de dolfijnen moe zijn van al dat toerisme omdat iedereen wel met ze wil zwemmen?
Dat er grote dreigingen en oorlogen heersen omdat men elkaar het licht in de ogen niet gunt en de aarde zucht en beeft onder alle uitbuiting en het geweld, wat haar elke seconde wordt aangedaan?

Ik kijk mijn heldere zoon liefdevol aan. Heb tranen in mijn ogen. Negen jaar oud en al zulke vragen die in dat hoofdje omgaan.
Ik weet het niet of er over 1000 jaar nog een aarde is. Of de mensheid dan nog bestaat. Of we nog dieren hebben om van te genieten en van te leren. We vernietigen elkaar en de aarde in een rap tempo. Sneller dan zij herstellen kan.

Mijn zoon kijkt me aan en zegt: 
"Kijk mam, je hoeft niet te antwoorden. Ik wil als ik groot ben graag mijn eigen gezin, maar zie wel of dat lukt". (Hoezo vertrouwen?)
Ik knuffel hem nog eens extra en zeg: 
"Mijn liefste schat, wat er ook gebeurt nu of later: in onze geest en in ons hart zullen we altijd dezelfde diepe liefde voelen, waar of wat we ook zijn". 
En met een knipoog zeg ik, terwijl ik zijn lamp uitdoe:
"Mijn lichaam is groter dan dat van jou, dus ik kan meer van jou houden dan jij van mij!"

"Haha mama, je maakt een denkfout! Want ik hou meer van jou!"

Welterusten mijn bijzondere kind.......